Voor ik vergeet

Opstartfoutje

2006-04-23T10:39:00.000+02:00

Zondagochtend staan de kinderen eerder op dan wij. Dan kunnen wij nog even blijven liggen. Meestal kijken ze TV of gaan computeren. Mijn zoontje was aan het computeren op de kindercomputer. Doe trouwens nieuwer en sneller is dan mijn computer. En mijn dochter was beneden op mijn computer. Ze gaat dan MSN-nen of surft naar kindersites.

‘Pap, kom eens,’ roept mijn dochter naar boven.

‘Wat is er dan?’

‘De computer doet zo raar.’

Ik ga vlug naar beneden. Vooral als het mijn computer betreft. Wat ik zie is een registerscherm. Sodeju.

‘Wat heb je gedaan?’

‘Ik heb de computer opnieuw gestart.’

‘Ja, dat zie ik,’ zeg ik enigszins wanhopig.

De computer blijft hangen. Elke keer als ik opnieuw start verschijnt het DOS scherm en blijft hangen.

‘Je blijft voorlopig van deze computer af,’ zeg ik geïrriteerd.

Gelukkig ontdekte ik dat ik met F1 de zaak weer aan de praat kreeg. Er was iets met de hardware van de monitor. Vreemd. Mijn zondagmorgen moet iets rustiger beginnen want anders wordt het niets vandaag.

Op vakantie (1)

2006-04-22T13:50:00.000+02:00

We gingen vroeger niet zo vaak op vakantie. En als we gingen dan bleven we binnen de landsgrenzen. Zo zijn we een keer naar Heerlerheide geweest. Vanuit Den Helder was het een wereldreis. Drie en een half uur reizen met de trein.

We hadden daar een huisje gehuurd bij een camping en café. Eenmaal aangekomen in het Limburgse land moesten we nog een eind lopen. Het was middenzomer en de mussen vielen van het dak. De muziek van de jukebox kwam ons tegemoet. ‘Godskolere,’ riep mijn vader, ‘ík kom hier voor mijn rust.’ We struinden door een soort duingebied. ‘We hadden wel thuis kunnen blijven,’ verzuchtte mijn zusje. Mijn moeder was op een snoepje aan het sabbelen daarbij deed ze haar kunstgebit uit. De camping naderend wilde zij haar kunstgebit weer in doen. ‘Papa,’ riep ze ontzet uit, ‘ik ben mijn gebit kwijt.’

Mijn moeder noemde mijn vader papa en omgekeerd zei mijn vader tegen mijn moeder mama. Ongelofelijk infantiel en ik vond het vreselijk om te horen. ‘Het zat daarnet nog in m’n jaszak,’ zei mijn moeder met een huilerige stem. Ze dook op haar knieën en begon panisch door het duinzand te woelen. We werden gesommeerd om mee te zoeken. En met z’n viertjes doorzochten het zand, het traject wat we zojuist hadden gewandeld.

Ik piste zowat in m’n broek van het lachen, maar we mochten niet lachen van mijn moeder. Uiteindelijk vond mijn zusje na tien minuten het kunstgebit. Het geluid van de camping werd steeds harder en harder. Het kunstgebit werd afgespoeld met een restantje limonade en werd triomfantelijk terug geplaatst. De toon was gezet. Het zou onze mooiste vakantie worden. Behalve voor mijn vader… (wordt vervolgd)

Dit stukje had ik eerder geplaatst onder Flashback. Zonder vervolg. Daarom opnieuw.

Geluksbriefje

2006-04-21T08:35:00.000+02:00

Ik heb zo’n bakje staan met allemaal gekleurde briefjes erin. Handig voor aantekeningen. Mijn dochter vindt het ook leuk. Soms schrijft ze briefjes of knutselt ermee. Van de week kwam ze met dit briefje (zie foto, klik voor vergroting). Ik heb ooit een doosje vol geluk gekregen. Keurig opgerold in een doosje met bijbehorend pincet. Het is de bedoeling dat ik elke dag zo’n geluksbriefje eruit haal. En dat als een mantra mij die dag laat vergezellen. Maar hoe treffend was dit kaartje. Kan zij in mijn innerlijk kijken? Of is het puur toeval? Hoe dan ook, het raakte me wel.

Ik lust geen asperges!

2006-04-20T08:56:00.000+02:00

Door een logje van hansb werd ik er weer aan herinnerd. Ik ben weer bijna jarig. En elk jaar denkt mijn schoonzus mij blij te maken met asperges. Dat komt zo: na jaren weet je niet meer wat je elkaar moet geven. ‘Ik heb alles al,’ roep ik dan, ‘doe maar iets, verzin maar wat.’

Zo gezegd zo gedaan.

Mijn schoonzus nodigde mij, een paar jaar geleden, uit met de boodschap ‘Ik kook wel een lekker etentje ter ere van jouw verjaardag.’ Het zag er echt geweldig uit. Koken kan ze wel, maar… ik lust geen asperges. Ik gruwel ervan. Ik heb het uit beleefdheid toch naar binnen gewerkt. Maar nu denkt ze dit elk jaar te moeten doen.

Als ik nu zeg dat ik geen asperges lust zegt ze natuurlijk: ‘Hoe kan dat nou, je eet dit al jaren bij mij?’ Hoe kom ik hier toch onderuit. Niet waarschijnlijk. Ik zal tegen heug en meug die asperges naar binnen moeten werken.

Op het schoolplein

2006-04-19T08:56:00.000+02:00

Het schijnt dat er veel ‘gerommeld’ wordt en dat er relaties ontstaan op het schoolplein. Mijn vriend en ik, die beiden kinderen op dezelfde school hebben, bespraken dat in de auto.

‘Er wordt veel gerommeld op het schoolplein.’

‘Hoe bedoel je?’ Vraag ik onnozel.

‘Nou, dat er relaties op het schoolplein ontstaan.’

‘Daar merk ik nou helemaal niets van. Ik las wel in het boek ‘Godin van de jacht’ van Heleen van Royen, dat er vrouwen zijn die het sperma nog tussen de benen hebben als ze op het schoolplein staan.’

‘Ik doe toch iets verkeerd,’ verzucht mijn vriend.

Hoe staat het met uw uitspattingen?

Een mislukte dressuur

2006-04-18T07:12:00.000+02:00

Mijn dochter (7) rijdt meestal op Jacky. Jacky is haar favoriete paard. Ze surft naar de manege en drukt de foto’s van Jacky af en hangt die boven haar bed. Nu moest zij haar F3 dressuur gaan doen. Een paar weken van te voren spreekt ze af op welke paard ze gaat rijden. Dit keer dacht ze dat het wel leuk zou zijn om die eens op Medusa te doen. Het oefenen met Medusa ging goed, maar de dressuur ging fout. Medussa ging er van door en wilde bijna niet meer stoppen. De dressuur werd afgebroken. Teleurstelling en verdriet alom. Toen ze terug ging naar de stallen wilde ze even bij Jacky kijken. Maar de stal was leeg. Ze vroeg aan de beheerder:

‘Waar is Jacky?’

‘Die is naar de slager.’

Dit was te erg. Haar favoriete paard was naar de slager gebracht en was dood. Ze heeft de hele terugweg, al fietsend, gehuild. ’s Avonds in bed zei ze tegen mijn lief:

‘Als ik voor Jacky had gekozen had-ie misschien nog geleefd,’ zei ze snikkend, ‘en ik eet nooit meer paardenworst.’

2e Paasdag overdenking

2006-04-17T00:02:00.000+02:00

Mijn moeder had nooit de deur van het toilet op slot. Ik vond dat soms storend, want ik wilde haar niet zo zien. Ze riep dan wel:

‘Doe die deur dicht, en snel een beetje.’

Dat gaf mij een schuldgevoel. Terwijl het haar eigen schuld was. Zij laat toch die deur openstaan? Ook de moeder van een vriendje trof ik een keer aan met de broek op haar enkels. Ook boos natuurlijk. Wat is dat toch dat mensen de WC deur niet op slot doen?

Hoe zit dat bij u?

Prettige Paasdagen

2006-04-16T00:01:00.000+02:00

Vandaag gaan de kinderen paaseitjes zoeken bij mijn schoonouders. De kinderen verheugen zich erop. Zo heerlijk onschuldig. 'Waar heeft oma de paaseitjes verstopt?' Ja, ergens in de tuin. Of in de plantenbakken. Nou afijn, dat wordt weer snoepen. Want alles moet meteen weer op.

Naar de bioscoop (3)

2006-04-15T09:06:00.000+02:00

We hebben nog een kwartier te gaan voordat de film begint. Voor zaal 2 staan zeker al twintig mensen voor het touw, om maar zo snel mogelijk een goede plek te bemachtigen. Het irriteert me. Ik wil ook een goede plek. Maar ik wil niet dringen. Liefst zit ik achterin op de laatste rij. Geen mensen achter mij, voeten, jassen of ander ongerief.

‘Wil je een kop koffie?’ vraagt mijn lief.

‘Hebben we daar nog tijd voor?’

‘Ja hoor, dat gaat wel lukken.’

Mijn lief heeft een loden pijp als slokdarm. Ze giet hete thee of koffie zo naar binnen. Ik moet nog beginnen als zij al klaar is. Zo erg.

Ik probeer zo snel mogelijk de koffie naar binnen te werken. De bel gaat… zaal 2 gaat open. De mensen stormen naar binnen. Het net gekochte kaartje wordt in tweeën gescheurd door een typische nicht in een apenpakje. Wat een gedoe. Kunnen ze niet overgaan op kermismunten? Gewoon bij de ingang weer inleveren.

Nu mogen we nog tien minuten regionale reclamedia’s bekijken van de locale middenstand. Minuten lijken soms uren. Wie heeft dit bedacht.

En eindelijk… de film begint. Nou ja, eerst weer reclame en previews. Ik probeer tussen een bos haar voor me heen te kijken om te zien welke positie het beste is. De eerste zakken chips gaan al open. Er worden grote bakken met popcorn naar binnen gesleept. Er zijn, godverdegotver altijd mensen te laat. Die komen steevast een kwartier later binnen. Lopen voor het beeld langs, moeten precies die stoel in het midden hebben, dus dat wordt weer opstaan, met die dikke jas onder mijn arm.

Ligt het aan mijn ogen? Het beeld is niet scherp. Sodeju, ook dat nog. Ik kijk geïrriteerd naar het gat achter mij, waar de camera staat opgesteld. Hopend dat de persoon in kwestie mijn blik vangt en alsnog het beeld bijstelt. Helaas. Ik neem mij plechtig voor om voorlopig niet meer naar de bioscoop te gaan.

Raakt de olie echt op?

2006-04-14T16:17:00.000+02:00

Laatst had ik met iemand een discussie dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen. Er was genoeg olie in de grond. Misschien nog op plekken waar nu niet gezocht wordt.

Energiecrises? Onzin, dacht ik. Totdat ik op deze site kwam. Nu begin ik toch te twijfelen.

Friday On My Mind

2006-04-13T12:08:00.000+02:00

Click here to launch music video

SHADOWLAND

Als ik de eerste tonen hoor van ‘Skeleton Jar’ denk ik aan ‘Friday On My Mind’ van The Easybeats uit 1967. Misschien dat ik daarom deze song van Youth Group ook lekker vind klinken. De tekst was op mijn lijf geschreven, vroeger dan. Vrijdagavond was de avond. Het weekend was heilig. Stappen, zuipen en meiden. Afijn, u kent het wellicht. En maandag… ja maandag was een ramp. Een zwarte dag. Altijd opweg naar vrijdag.

P.S. vrijdagavond ga ik naar Riders On The Storm (de oude Doors, zeg maar) Ik ben benieuwd hoe het is met Ian Astbury als zanger.

Naar de bioscoop (2)

2006-04-13T08:02:00.000+02:00

We besloten om op de fiets naar de bioscoop te gaan. Het regende niet, dus. We parkeren onze fiets in de fietsenstalling van de Vest. Die is gratis, dat scheelt. Een werkloze of vrijwilliger niet een bonnetje aan het kabeltje van de versnelling. Ik geef het tweede exemplaar aan mijn lief met het verzoek of zij het wil bewaren. Op zich is dat vreemd, want als er iemand een rommelkont is dan is het wel mijn lief. Steevast vraag ik, na een paar minuten:

‘Heb jij het bonnetje?’

‘Uh, ja...’ zegt ze en zoekt verwoed in haar portemonnee. ‘Hebbes,’ zegt ze triomfantelijk. Alsof zij zichzelf wil overtuigen dat ze best wel ordelijk kan zijn.

Natuurlijk gemeen van mij. Dat doe ik ook met de parkeerkaart van de auto. En ze trapt er elke keer weer in.

Het is nog vijf minuten lopen naar de bioscoop. Een straatje waar menig jongeman ’s avonds zijn overvolle blaas ledigt. Dat de C1000 naast de bioscoop staat kan je wel aan de rommel op straat zien.

Voor de ingang van Harmonie liggen vertrapte sigarettenpeuken. De vloerbedding is sleets geworden en is bezaaid met popcorn en anderen niet te duiden vlekken. Het meisje achter de kassa kauwt verveelt op een stuk kauwgom. Dat er een rij van dertig man staat laat haar koud. Gewoon rustig aan werken is haar motto.

‘Ja? Zegt u het maar,’ kweelt ze naar mij.

‘Ik wil graag twee kaartjes voor Basic Instinct 2.’

‘Dat is 12 euro.’

‘In welke zaal draait ie?’

Ze wijst met haar vinger naar boven. Verwijzend naar een bord boven de kassa. Ze is te beroerd om normaal antwoord te geven, denk ik, de bitch.

‘Wilt u wel doorlopen,’ vraagt de bitch onvriendelijk.

Ik pak vlug mijn wisselgeld uit het ondiepe bakje. Ik voel de ogen van de mensen achter mij in m’n rug prikken. Alsof de bitch en de rij een pact hebben gesloten. Mijn stemming begint al te dalen, terwijl de avond nog moet beginnen. Geen goed voorteken. (wordt vervolgd)

Bridget Maasland bloot

2006-04-12T20:25:00.000+02:00

De directeur van Playboy zat boos te zitten zijn in De Wereld Draait Door. Boos omdat één foto van Bridget Maasland is uitgelekt. En dan laten ze de foto ook nog in DWDD zien. Dat wordt een proces. Hoewel Mathijs van Nieuwkerk nog roept dat het om vrije nieuwsgaring gaat. De directeur was boos.

Maar is het nu zo’n bijzondere foto? Ik vind van niet. Alleen omdat het Bridget is? Misschien vindt zij het zelf ook wel een kut foto. Een foto die niet geplaatst had moeten worden. Misschien. Wat vindt u?

Naar de bioscoop (1)

2006-04-12T08:56:00.000+02:00

We willen naar de bioscoop. Dat klinkt eenvoudig. Zo geregeld. Helaas pindakaas, dus niet. Het begint om een oppas voor de kinderen te regelen. Dat wordt een rondje bellen.

‘Hoi Yvon, hoe is het?’

‘Ja, goed. Druk hè de laatste tijd. Veel tentamens op school.

‘Zeg, zou jij toevallig vanavond op de kinderen kunnen passen?’

‘Oei, dat wordt een beetje moeilijk. Geert komt vanavond bij me langs.’

‘Oké, nou een ander keertje dan maar. Veel plezier. Doei!’

Dat wordt de volgende proberen. Misschien Maartje. Hoewel ze pas dertien is wil ze soms oppassen. Dan moeten we het niet te laat maken. Bovendien moet ze een lang stuk door het bos, dus fiets ik mee tot haar huis. En als het zeikt van de regen dan valt deze optie in ieder geval af.

‘Hoi Maartje, even kort door de bocht, maar we willen vanavond naar de bioscoop. Zou jij kunnen oppassen?’

‘Ja hoor. Maar… ik ben met een werkstuk voor school bezig, zou ik op jullie computer aan mijn werkstuk kunnen werken?’

‘Tuurlijk, geen probleem. Kun je om zes uur hier zijn? Ik zorg dat de kinderen al gegeten hebben, hoef je ze alleen nog maar naar bed te brengen.’

Ik ben helemaal niet blij dat ze op mijn computer gaat zitten klooien. Dat wordt natuurlijk chatten met vriendinnen. Of online spelletjes doen en dan allerlei rotzooi naar binnen halen. Shit. Maar ik moet er wat voor over hebben. Dan kan ze op mijn gastaccount inloggen. Dan is de ellende tot een minimum beperkt.

Bovendien kost mijn oppas vijf euro per uur. Als we zo om half elf terug zijn dan kost me dat al gauw 25 euro. Plus de kaartjes voor de bioscoop en een versnapering ook al gauw 35 euro bij elkaar. En dan vindt men het raar dat het bioscoopbezoek terugloopt. Nou ik niet. Een DVD-tje bij de videotheek kost me maar 4 euro. (wordt vervolgd)

De John de Mol Treitershow

2006-04-11T07:26:00.000+02:00

Natuurlijk mislukken de programma’s van John de Mol. Altijd de grenzen van het smakeloze tonen. Iets kiezen wat niet kan. Talpa is een mislukking. Nu dit weer. Treiteren. Iets wat mensen graag doen, als het even kan. Maar ga dat nu niet aanmoedigen. Veel kinderen hebben last van pesten op school of clubs. Volwassenen soms op het werk. Maar stook het vuur nou niet op. En hoe staat het met dat programma over zaaddonors? Mislukt zeker? En wat wordt het volgende project? Een stel homo’s in een huis en een ervan heeft aids. Of, wie is de terrorist in een huis vol Hofstadachtige personen. Of, een ziekenhuis afdeling: wie heeft er kanker en gaat het eerste dood. Die John de Mol is wel geslaagd om rijk te worden maar verder is het een uit de bocht gevlogen idealist. Zaken doen, oké, maar programma’s en TV? Laat maar.

Hobo d'Amore

2006-04-10T10:58:00.000+02:00

Reve schreef bijzonder aardige alinea’s, en daar is het bij gebleven, vindt Arnon Grunberg. Maar meesterwerken schreef hij niet.

Als dat zo is dan is deze homo-erotische, godsdienstwaanzinnige schrijver iets misgelopen de laatste jaren: het schrijven van een weblog.

Misschien kan Joop Pielemoos (aka Matroos Vosch) postuum wat op internet zetten.

Hardlopers zijn doodlopers

2006-04-10T07:55:00.000+02:00

“Tijdens de marathon van Rotterdam is een 41-jarige Duitse loper overleden na een hartaanval. Hij stortte vlak voor de finish in. Hij werd nog gereanimeerd, maar overleed later in het ziekenhuis. Eerder overleed een deelnemer aan de Rotterdam Marathon in 1997.” Lees meer >>

Verschrikt las ik het bericht dat een renner dood neer was gevallen. Het bevestigt bij mij het beeld dat hardlopen ongezond is. Ondanks verwoede pogingen van AD sportwereld die mij de gehele week een irritante reclame door de strot probeert te duwen. Alsof heel Nederland aan het rennen is. En dat het zo gezond is. Nee dus.

Ze vallen bij bosjes neer. Topsporters, marathonlopers, amateurs. En wat te denken van die blessures die al die mensen oplopen. Het kost klauwen met geld. Nee, ik ben overtuigd. Ik geef mij over aan mijn luiheid.

Schat, ik heb een filmpje gehaald...

2006-04-09T12:11:00.000+02:00

Ik heb een DVD gehaald. ‘Gone but not forgotten’. Het lijkt me een spannende film. Speelduur drie uur. ‘Schat, ik heb een filmpje voor vanavond gehaald,’ zei ik enthousiast, ‘een lekkere lange, dus we gaan er lekker voor zitten.’ Mijn lief keek me aan. ‘Het is zondag, en de kinderen liggen pas om half negen op bed,’ zuchtte ze, ‘dat ga ik niet redden.’ Ze moet morgen weer vroeg op. Dat was ik even vergeten. ‘Kijk jij maar, ik ga vanavond vroeg naar bed.’ Daar gaat mijn idee van gezellig een filmpje kijken. En alleen kijken vind ik niet leuk. Ik weet ook niet waarom.

Hoe verzin ik een uitvlucht?

2006-04-08T09:30:00.000+02:00

Ik ben grieperig. Niet echt heel ziek, maar wel een beetje katterig. Daarmee voorkom ik dat ik vanmorgen op het voetbalveld sta met mijn zoontje (en het regent ook nog) en dat ik de reünie van mijn oude werkgever aan mij voorbij moet laten gaan. In eerste instantie leek mij die reünie leuk, maar nu het bijna zover is zie ik er tegen op.

Al dat geleuter met oude collega’s. Informatie uitwisselen over wat je nu doet, kinderen, gezondheid (of niet), en vooral hoe die oude liefde er nu uit ziet en dan blij zijn dat het toch niets is geworden. Wonderlijk dat ik nu verkouden ben. Ik heb wel gemerkt dat als ik ergens tegen op zie dat ik dan gered wordt door mijn lijf. Meestal door een verkoudheid. Ik weet het: ik kan ook gewoon nee zeggen. Maar dat is juist soms zo moeilijk.

Wat doe jij om ergens onderuit te komen? Vooral als het erg moeilijk is om NEE te zeggen?

Solo blogger

2006-04-07T07:48:00.000+02:00

Een solo-blogger doet aan zelfbevlekking. En groeps-bloggers doen het met elkaar. Het solo bestaan valt niet altijd mee. Elke dag weer een stukje schrijven. Soms zit het mee, soms zit het tegen. De koek raakt op, de inspiratie is weg, je leed is bekend, en je stokpaardje ook, en weg gaan je lezers. Maar wie zijn die lezers? Meestal mede solo-bloggers. Tenminste dat zijn doorgaans diegene die reageren.

Uit mijn stats blijkt dat het aantal pageviews vaak twee keer zoveel is als het aantal bezoekers. Het kan zijn dat de vaste lezers meerdere keren mijn site checken. Of er zijn ook gewoon anonieme lezers. In NRC*Next van 5 april wordt gesproken over een Blogveldslag. Daar wordt aangehaald dat Sargasso maandelijks bijhoudt hoe het met de blogosfeer staat. Het wel en wee van de bloggers.

Quote: “Deels is deze blogveldslag typerend voor de zelfbevlekking van de Nederlandse blogosfeer: ik link naar jou, jij linkt naar mij, en dan lijkt het vanzelf of we belangrijk zijn en gelezen worden. Eigenlijk interesseert het niemand, behalve de bloggers zelf.”

Een ding is zeker, de bloggers zijn ontdekt door de media. Kranten gaan uit trendgevoeligheid meer kijken naar weblogs en gaan deze zelfs opstarten. (De Volkskrant) Wat eerst een privé-domein was wordt ingelijfd door de commerciële media. De hype strekt zich als een inktvlek uit. De bloggers komen steeds meer uit de nerdhoek vandaan. Elke tiener anno 2006 start een weblog. Moeders over baby’s, vaders over hun hobby, ja zelfs bejaarden zijn op het web. We laten allemaal de wereld weten wat ons bezig houdt.

Iedereen een mobieltje en een weblog. Uiteindelijk houdt het fenomeen vanzelf op met bestaan. Dan is de rek eruit. En gaan we opzoek naar een andere vorm van egotripperij.

Grijs

2006-04-06T05:55:00.000+02:00

Zie ik het goed? Ik sta voor de spiegel en ja hoor, ik word grijs. Aan de slapen zitten onmiskenbaar grijze haren. De jeugd voorgoed voorbij. Op weg naar oud worden. Nu lijken ook de kraaienpootjes dieper. En met een ongunstig licht inval wordt het geheel alleen maar dramatischer. De spiegel liegt niet! En haren verven is voor mij geen optie. Dat vind ik een vrouwen ding. Misschien is het gebruik van Anti-Grey Shampoo een mogelijkheid. Of is dit ook een soort van verf? Heeft u hiermee ervaringen op gedaan? Nou ja, word ik grijs, oké dan maar grijs. Lang leve het leven.

Sik

2006-04-05T05:34:00.000+02:00

Ze zat tegenover mij in de trein. Met een chagrijnige kop zat ze een glossy te lezen. Ze was dik. Ik had nauwelijks ruimte voor mijn benen. Haar voortanden waren aan de onderkant bruin. Ik moest er elke keer naar kijken, met afschuw. Toen ging haar telefoon; de woorden die ze uitbraakte klonken vreselijk. Ik keek weer naar die tanden, en warempel, ze had een sik. Op haar kin staken allerlei blonde haren uit van wel een halve centimeter lang. Een puistenkop van zestien zou er jaloers op zijn. En ik dacht: heeft ze geen spiegel thuis? Ziet ze niet dat die tanden bruin worden? Ziet ze niet dat ze een sik aan het kweken is?

Lovely Rita

2006-04-04T08:17:00.000+02:00

Meesteres Verdonk gaat op voor lijsttrekker. In haar leren pakje gaat ze de VVD tuchtigen. Ze gaat de VVD nog rechtser maken dan het al is. Rita for president. D66 lacht al in het vuistje, want zij kunnen mogelijk electorale winst halen uit deze rechtse move van hun liberale medestander. Geert Wilders kan ook wel inpakken. Want hij kan nooit op tegen meesteres Verdonk. Nu zal blijken of Nederland blij is met deze kordate tante. Regel is regel, afspraak is afspraak, bevel is bevel.

Kabbala

2006-04-03T05:26:00.000+02:00

Madonna, Demi Moore, Ashton Kutcher, Mick Jagger en Britney Spears gingen haar voor. Nu ook Lindsay Lohan. Negentien jaar oud en op zoek naar haar goddelijke kern door middel van de kabbala. De geheime mystieke Joodse leer. Wat zoeken deze mensen toch? Zijn ze op drift geraakt door Dan Brown? Zoeken ze nu achter alles een geheime boodschap.

Ja, op die oude Beatles platen scheen ook een verborgen boodschap te staan. Het was een kwestie van achterstevoren draaien en veel fantasie. Het gewone leven is te simpel. Er moet meer zijn, anders is het leven niet te dragen. En ik ga op deze maandag opzoek naar de verborgen boodschap…

Sleutelhanger

2006-04-02T10:18:00.000+02:00

Mijn dochtertje (7) heeft een sleutelhanger gekregen. Je kunt er een stukje tekst mee opnemen. Een chip die als recorder werkt. Ze is er helemaal gek van. Ze houdt die sleutelhanger tegen mijn oor:

‘Papa, ik vind je lief,’ knettert dat ding.

Ja, zo’n liefdesverklaring doet me wat. Dan weet ik weer waar ik het voor doe.

Meer seks

2006-04-01T08:49:00.000+02:00

Mijn oog viel op ‘Jan zoekt vrouw’. Een reclamebord op het NS station. Oké, ik wist van ‘boer zoekt vrouw’ maar hier had ik nog niet van gehoord. Ik zoek geen vrouw, hoewel ik vrouwen bekijk en beoordeel alsof ik nog niet voorzien ben. Ik geef ze nog net geen cijfer. Mijn oog viel daarna op het onderwerp rechtsonder: Minder praten, meer sex; het werkt. Wat? Een revolutie onder de vrouwen? Gaan ze het licht zien? Wij mannen wisten dat al lang. Al dat geleuter op niks af. We willen uiteindelijk allemaal hetzelfde, toch?

Dus dames: koop allemaal Jan, lees het artikel en neem het ter harte. Het wordt een mooie lente…

Hype

2006-03-31T08:37:00.000+02:00

Nederland is weer een hype rijker. Na de dode mus affaire, nu de Lange Frans ijsklontjes-ik-sla-je-op-je-bek affaire. Nederland is weer eens boos en ook bevrijdingspop Haarlem gaat over op de politiek correcte koers. Lange Frans mag niet komen. Hij wordt dubbel gestraft, want excuses aanbieden schijnt niet voldoende te zijn. Dat het publiek zich wel eens misdraagt daar hoor je niemand over.

Giel Beelen komt nu ook niet, en wat mij betreft komen meer artiesten niet en kunnen we bevrijdingspop wegens politiek correct fanatisme opdoeken. En als ik even eerlijk ben: Lange Frans vind ik een lulhannes en Giel Beelen kan ik ook niet uitstaan. Dit om partijdigheid uit te sluiten.

Sportschool

2006-03-30T05:39:00.000+02:00

Ik ben een lui persoon. Ik heb vrijwel nooit gesport in mijn leven en ben ook niet van plan om mij in te gaan spannen op kort termijn. Sportscholen zijn voor mij taboe. Gym lokalen waren vroeger voor mij een gruwel. Als de overheid weer eens een campagne heeft om het volk aan te zetten tot beweging dan lach ik in mijn vuistje als de campagne mislukt. Net zoals dat gaat met roken en drank. Er wordt nog steeds gerookt en nog meer gezopen. Maar met bewegen lijkt de overheid een succes te gaan behalen.

Nederland komt van z’n luie kont. Moet ik mij nu schuldig gaan voelen? Nee, ik doe het niet. Af en toe fiets ik een rondje, loop al veel op de werkplek. Het is goed zo. Ik wil ook niet overdrijven. Alles heeft z’n maat. Basta.

Kom bij de marine

2006-03-29T05:35:00.000+02:00

Geef nou maar eerlijk toe, een vrouw die het leger in wil daar moet een steekje aan los zitten. Want wat doet een vrouw in een, per definitie, mannen bolwerk als de marine? En ik kan me goed voorstellen dat als je vier maanden zit opgehokt op een onderzeeër of fregat dat je zin krijgt in een potje neuken. Dan is er zo’n huppelkutje aan boord, het enige vrouwenvlees, wat doe je dan? Oké, oké, ongewenste intimiteiten zijn nooit toegestaan. Daar niet, nergens niet. Maar die vrouwen aan boord worden natuurlijk wel belaagd. Dat is een kwestie van biologie. En nu mogen de jongens van staatssecretaris van der Knaap ook geen porno meer bekijken. Nou, ik zou die huppelkutjes maar gauw van boord halen. En die jongens gewoon hun natuurfilmpje gunnen, en we gaan weer over tot de orde van de dag.

Bomen

2006-03-28T10:22:00.000+02:00

Ik heb een fijne tuin. Lekker groen en vooral vrij. Dat wil zeggen dat ik geen inkijk heb van anderen buren door bomen her en der. Tijdens het ontbijt hoorde ik een geluid die ik liever niet hoor. Een kettingzaag. Om acht uur ’s ochtends. Zijn ze nu helemaal van de pot gerukt? En ja wel hoor, de bomen bij de buren gaan om. Ze staan wel in hun tuin, maar toch. Daar gaat mijn groene omheining. Weg vrijheid. Ik dacht meteen: ik plant zelf nieuwe bomen aan mijn kant, maar voordat die een beetje gegroeid zijn. Dat duurt jaren. Zucht. Waarom nou toch? Misschien vind u mij wel een zeur omdat u zelf geen tuin heeft, of alleen een balkonnetje. Maar je raakt aan dingen gewend. Ook aan een tuin omzoomd met bomen.

Girls Talk

2006-03-27T05:33:00.000+02:00

Ik werk al vanaf mijn achttiende voornamelijk met vrouwen. En de meeste zijn jong, zo tussen de achttien en vierentwintig. Of ik het erg vind? Nee hoor, het is best wel lachen. En nu is de lentegolf weer aangebroken. Dat wil zeggen dat er weer diverse verkeringen uit zijn. Ik moet af en toe wel wat tranen aanzien, maar nu is de boel om, ze zien er weer een voordeel in. Vrij zijn voor de zomer. Ze zijn weer op jacht. ’s Ochtends vroeg zijn ze al in de weer met Hyves.nl en uploaden de laatste nieuwtjes. Als het werk er maar niet onder lijdt. Meiden onder elkaar…

MP3: Margot & The Nuclear So and So’s: "Skeleton Key"

Zomertijd

2006-03-26T10:44:00.000+02:00

Zomertijd, wat een heerlijk woord. Ik zie al in gedachten korte rokjes, volle terrasjes, biertjes, lange avonden, vakantie, en eerlijk bruin. Die belofte hangt in de lucht. Weg met die kou en grijze luchten. Nee, bloeiende bloemen en zoemende bijen.

En let op, dan zeuren er vandaag toch nog mensen dat hun bioritme, door dat ene uurtje korter slapen, in de war is.

PMS

2006-03-25T14:43:00.000+01:00

‘Mamma doet zo boos tegen mij,’ zegt mijn dochter (7) tegen mij.
‘Dat is eenmaal per maand schat, ze kan er niets aan doen,’ zeg ik troostend, ‘als je groot bent zul je het begrijpen.’

Vera

2006-03-24T05:28:00.000+01:00

Ze heette Vera. Ze woonde in Duivendrecht en ze was een van mijn eerste vriendinnetjes. Ik was niet echt heel erg verliefd op haar, maar zij wel op mij. Toch had zij iets wat mij aantrok. Zoenen kon ze niet. Het waren van die natte, koude zoenen. Daar knapte ik eigenlijk al meteen op af. Ik woonde in Den Helder, dus de afstand was ook al een probleem, toen. Ik gaf haar een van mijn mooiste foto’s. Ze was daar erg blij mee. Af en toe ging ik met de trein naar Amsterdam waar we samen op een bankje op de dam duiven gingen voeren. Na een paar weken maakte ik het uit. Ik werd bestookt met brieven van een vriendin van haar. Ik was een bruut. Hoe kon ik het uitmaken, haar wereld was volledig ingestort. En tot op de dag van vandaag denk ik af en toe nog wel eens aan Vera uit Duivendrecht.

MP3: Eels: "Bus Stop Boxer"

Kerstverlichting

2006-03-23T05:30:00.000+01:00

Hoera, de buurvrouw heeft vandaag de kerstverlichting uit haar boom gehaald. En over acht maanden hangt ze het weer terug…

Betekenis

2006-03-22T05:33:00.000+01:00

Niets heeft een betekenis behalve degene die je er aan geeft, las ik op de website van Willem de Ridder. Ik kende deze variant al, zoals: dingen gebeuren en de mens geeft er betekenis aan. Dat ontlokte bij mij een filosofisch spirituele beschouwing.

Alles is zoals het is. Alleen de mens brengt labels aan. Het is typisch een Zen uitgangspunt. De dingen of mensen zijn zoals ze zijn, maar wij geven een oordeel over die dingen of mensen. Wij brengen een label aan en daarmee zegt het meer iets over onszelf dan over de ander. Het ding op zich is naakt of leeg. Niet besmet door enig oordeel.

Het Boeddhistische begrip ‘inherent bestaan’ gaat over deze leegheid. De vraag is kunnen wij deze leegheid schouwen? Zijn wij instaat om zonder inmenging van ons intellect (denken) de leegheid te aanschouwen? Als een getuige dat alleen maar waarneemt zonder oordeel. Ik denk dat het kan, maar het is wel moeilijk en vereist enige training.

Ik denk vaak aan de uitspraak ‘Denk niet: kijk!’ van Wittgenstein die hij geschreven heeft in zijn ‘Filosofische onderzoekingen’. Hoe waar is deze uitspraak. Het denken werkt als een filter, kleurt de waarneming en staat ons meestal niet toe om de werkelijk te zien zo als het is.

Willem de Ridder – Spiegelogie Rap

Oude vrienden

2006-03-21T07:20:00.000+01:00

We hadden elkaar al jaren niet gezien en gesproken. Een paar maanden geleden kwamen wij elkaar bij toeval tegen. Ik had ooit wel eens aan hem gedacht, maar ik wist niet meer waar hij woonde of waar die uithing. Nu hebben we gezellig bij gekletst. Al die jaren vielen zomaar weg. Ik ben inmiddels getrouwd en hij woont samen met zijn vriendin. We hebben allebei een jongere vrouw. Dat was wel grappig. We dronken een biertje, draaide oude LP’s en we bekeken met weemoed de oude hoesjes. Those were the days. We gaan door waar we gebleven waren. Vrienden blijven vrienden. Ook nu.

Track A Tiger

2006-03-20T05:41:00.000+01:00

“Woke up early the day I died” is een verzameling van songs van Jim Vallet die deze opname maakte onder de naam Track a Tiger. Het project begon in augustus in 2003 na het doorzoeken van sommige oude 4- track banden en een aantekenboekje met enkele onuitgewerkte songs. Er werd een 16-track digitale recorder en enkele microfoons gekocht en de opname begon in zijn Chicago appartement.
De songs begonnen met akoestische gitaar en werden dan langzaam over een periode van twee jaar uitgewerkt. Toetsen, gitaren, banjo, cello, vrouwelijke harmonieën en wat elektronica werden later toegevoegd. Het geluid? Misschien een beetje Richard en Linda Thompson en de Sea and Cake die samen een drankje drinken in de woonkamer terwijl Low en Sonic Youth uitvoering geven in de keuken.

MP3: Track a Tiger: "Sound as Ever"

Roken

2006-03-19T09:36:00.000+01:00

‘In de voorstad van Los Angeles is het strengste rookverbod van de Verenigde Staten afgekondigd. In sommige gevallen mag zelfs niet meer in huis worden gerookt.’ Lees meer >>>

Zelf rook ik niet. Althans niet meer. Wel jaren gerookt, maar omdat ik er last van kreeg ben ik ermee gestopt. Ik had ’s ochtends last van een rokershoestje. En nu ik gestopt ben voel ik me ook veel beter. Van de week was er iemand bij mij op bezoek en vroeg; ‘mag ik hier roken?’ Ik zei dat ik het liever niet had. Dat was voor de eerste keer dat ik dat zei. Meestal laat ik het gelaten toe.

Deze wetgeving in Calabasas gaat me te ver. Iedereen moet in zijn eigen huis doen wat ie wil. Het wordt toch te gek dat zoiets bij wet geregeld wordt.

MSN

2006-03-17T16:51:00.000+01:00

Het kon niet uitblijven. Vandaag is het zover: ‘Pap, is MSN-nen gratis?’ ‘Ja, maar waarom vraag je dat?’ ‘Kan dat ook op onze computer?’ ‘Ja, dat kan.’ ‘Dan wil ik MSN-nen.’ Ze pakt uit haar broekzak een beduimeld briefje met daarop een paar hotmail adressen. ‘Wil je mij uitleggen hoe het moet?’ ‘Tuurlijk lieverd,’ zeg ik met een beetje tegenzin. In gedachten zie ik vermomde pedofielen die mijn kleine meisje gaan belagen. We hebben samen de mailadressen ingevoerd en ik besef dat ze alweer een stukje gegroeid is. Even later holt ze naar buiten om te spelen. En ik word verder de hele middag bestookt met aanmeldingen van acht jarigen die MSN hebben ontdekt.

Schaatsbaan

2006-03-16T17:23:00.000+01:00

Ik ben al jaren lid van de locale schaatsvereniging. We hebben een braakliggend landje dat bij aanhoudend vriesweer wordt ondergespoten. En het is nu al vier jaar geleden dat ik kon schaatsen. Op natuurijs dan wel te verstaan. Elk jaar komt er een oude baas langs de deur om de ledenkaart te overhandigen. ‘Dit jaar gaat het echt lukken, ik voel het aan mijn likdoorn,’ zegt ie dan olijk. Ik geef hem zijn tien euro en zeg: ‘dat zeg je elk jaar, maar ik geloof er barst meer van.’ Hij kijkt mij meewarig aan. ‘Altijd optimistisch blijven,’ zegt ie met een schalkse blik. Voorlopig gaan de schaatsen weer in het vet. Misschien tot volgend jaar. De lente nadert snel...

Mee eten

2006-03-15T17:28:00.000+01:00

Voor dat de school begint staan de kinderen onderling al te regelen bij wie ze na schooltijd gaan spelen. Er wordt nog nauwelijks met de ouders overlegd. We staan voor een voldongen feit. Na schooltijd blijkt alles geregeld te zijn. De jongste gaat bij Pim spelen, en Lientje komt bij mijn dochter spelen. Zo, dat is geregeld. En, oh ja, Lientje blijft ook eten.

‘We eten kip Tandoori, lust ze dat?’ vraag ik aan mijn dochter.
‘Hebben we dan geen appelmoes?’ zegt ze verbaasd.
‘We gaan niet alleen maar appelmoes eten,’ probeer ik haar duidelijk te maken.

Wel maak ik voor de kinderen een fruitsalade bij dit soort eten. Want de ervaring leert dat ze exotisch eten minder lekker vinden. Intussen is Janneke, het buurmeisje ook binnen gewipt. Het blijft niet uit: ‘Mag Janneke ook blijven eten? Ik vind het sneu als de een wel mag en de ander wordt weg gestuurd. Janneke komt de keuken in kijkt naar mijn kookkunst en zegt: ‘ik lust geen chinees.’

Shocking Blues

2006-03-14T09:36:00.000+01:00

Het was een jaren zestig avond. Een avond van vergane glorie die tijdelijk even werd opgepoetst. Hoogtepunt Shocking Blue. Mariska Veres is het toonbeeld van de algehele ontluistering. Toen was Venus nog hot en love was in the air. Toen hotpants nog zonder gêne gedragen konden worden. Het publiek bestond voornamelijk uit mannen met buiken en vrouwen met dun haar. Deze avond sounds like fun. De eerste locale band miste de chemie van weleer. Het geluid was beroerd afgesteld door de al vroeg dronken geluidsman. Na drie nummers werd duidelijk dat deze set zo zou voortduren en dat een vooruitzicht op verbetering er niet in zat. Zou het nog wat worden? De jaren zestig klinken beter op mijn iPod, dat is duidelijk. Ik heb de scene voortijdig verlaten. Buiten sneeuwde het licht.

Shocking Blue - Venus

Logbabes

2006-03-13T05:25:00.000+01:00

Ik zie jonge, ietwat trendy dames, op weg naar hun logbabe meeting. Het feit dat deze dames zich uitroepen tot babe is enigszins merkwaardig. Ik ken weatherbabes, soapbabes, sexy babes en nog vele andere babes. Maar logbabes? Deze ietwat geil klinkende titel doet bij mij spontane dagdromen opkomen. Hooggehakte dames in kekke rokjes, nippend aan de rose en met een voorliefde voor internet. Dit vraagt om een fotografisch bewijs. Flickr die foto’s op het net en ik doe net of ik je niet herken. Echt waar. Natuurlijk heeft de meeting plaats in een kak- of ballentent. Hoe kan het ook anders. Een tent waar homojongens strippen voor heterodames. Zo iets. En eenmaal thuisgekomen draait een van de logbabes helemaal door. Oh, van chocolade word ik geil…

Dutchbloggies

2006-03-11T16:43:00.000+01:00

De grote doorgestoken, alom bekende, steek-een-veer-in-elkaars-bekende-kont award, The Dutchbloggies, is orgastisch, na een lang voorspel, tot totale zelfbevrediging gekomen. Altijd weer dezelfde namen, geen vernieuwing van enige betekenis. Dit zou de kans zijn om eens verder te kijken dan je weblogneus lang is. Natuurlijk, weer Merel Roze die de best geschreven weblog heeft. Maar is dat ook zo? Kijk nou eens om je heen, er is veel talent aanwezig. En Merel Roze dat weet ik nu wel. Die gaat straks een boek schrijven en wordt misschien wel een bekende Nederlander, wat overigens te veel eer is, dunkt mij.

De Dutchbloggies jury neemt niet de moeite om verder te kijken. Er zijn duizenden weblogs, waar toch veel schrijftalent tussen zit. En de meeste, bekende weblogs publiceren toch al bekend nieuws die bijvoorbeeld op teletekst te vinden is. Dat wordt gelardeerd met een eigen mening, waarop het volk een reactie geeft waar de honden geen brood van lusten, zo slecht Nederlands. Het leidt zelden tot een waardevolle discussie. En wat denk je van Camarados lifetime award? Een site zonder enige informatie van betekenis. Nu met deze award in z’n kontzak kan hij wat mij betreft oprotten.

Op de Dutchbloggies site zelf zijn ze te beroerd om een link te plaatsen van de winnaars. Wel Camarados. Hé… de beste nieuwkomer. Bright. Shit, doet die link ’t niet. Moeilijk hè, een linkje plaatsen. Staat er eindelijk een nieuwe naam bij… Maar eerlijk gezegd, Bright is toch meer van 't zelfde? En wie is die Toni? Nou?

Mag ik een braakbakkie, ik moet geloof ik kotsen.

Graafmachine

2006-03-11T08:47:00.000+01:00

De voortuin moest hoognodig geruimd worden. Oude boomstronken en struiken, alles eruit. Dat doe je niet zomaar met de hand. Dan ben ik weken bezig. Mijn buurman wilde ook zijn tuin een goede beurt geven. En dan is het handig dat hij een kennis heeft die bouwvakker is met spullen. De kennis heeft een graafmachine. Kijk, now we’re talking. Dat scheelt een hoop werk. Van de week even doen. Maar de graafmachine graaft wel heel diep. Plof, na een paar diepe geulen viel de stroom uit. En de kabel TV. U begrijpt wel wat er is gebeurd. Fijn hè, zo’n kennis met een graafmachine…

Live Simpsons

2006-03-10T17:31:00.000+01:00

Af en toe schuift er een leuk filmpje voorbij. Zoals deze die ik tegen kwam: Live Simpsons. En daar moeten jullie het even mee doen. Ik was gisteren erg moe van ’t werk gekomen en lag om half negen al in bed. Vanmorgen lag Blogger er alweer uit. Je hebt soms van die dagen. Vandaag een dagje doordouwen en dan is het weekend. En Blogger… wat een gedoe de laatste twee dagen. Erg langzaam en af en toe ligt de server er uit. Toch misschien naar web-log? Per 1 april verbetert, beweren ze.

Belasting

2006-03-09T05:30:00.000+01:00

Het was Saar die mij er aan herinnerde, door haar log, dat ik ook nog mijn belasting formulier moet invullen. Shit, wat heb ik daar een hekel aan. Ik stel dit karweitje uit tot het allerlaatste moment. Dat wordt meestal het laatste weekend van maart. Vervelende dingen stel ik uit… maar ik ontkom er niet aan… zuchten, vloeken, balen… is het alweer een jaar geleden? Wat gaat een jaar toch snel om. Zou ik wat terug krijgen? Ik vrees van niet. Valt er nog wat af te trekken? Nee, deze overheidsbevlekking gaat aan mij voorbij.

MP3: Goran Gora: "Slow Down"

Vergeten

2006-03-08T05:39:00.000+01:00

Ze woonde boven een dierenwinkel. En dat kon je ruiken. Die hele flat stonk ernaar. We bedreven de liefde op haar bank of bed. Maar de geur van hamsters en konijnen zat in mijn kleren, niet van haar. Gelukkig verwaaide die geur met het verstrijken van mijn fietstocht op de terugweg naar huis. Zo’n zeven kilometer fietsen in de donkere nacht. Eerst nog een kwartiertje wachten op het pondje, om dan als enige te worden overgezet naar de andere kant. Thuis gekomen sloop ik heel voorzichtig het echtelijke bed in, hopend dat ze niet zou wakker worden. Verlost van de geur van hamsters en konijnen. Ik wilde mijn polshorloge afdoen. ‘Shit, mijn polshorloge bij haar laten liggen,’ mompelde ik in me zelf. En dat ziet ze. Ze gaat natuurlijk vragen waar mijn horloge is…

Wat gaan we doen?

2006-03-07T07:53:00.000+01:00

Vandaag is de dag. En het is droog. Het linkse volkje kijkt uit het raam of het droog blijft want dan gaan ze misschien wel stemmen. Dit is het bekende gezeur bij elke stemronde, want slecht weer is goed voor rechts. Die gaan wel door weer en wind om op hun Führer te stemmen. En wilt u deze rechtse winter in uw gemeente laten voortduren dan moet je vooral thuis bij de kachel blijven zitten. En dan natuurlijk de komende vier jaar lopen klagen dat we het zo slecht hebben. Kom op zeg, jas aan, paraplu mee, laarzen aan, muts op en stem op PvdA, SP of Groenlinks. Laten we dat rechtse rapaille eens een poepie laten ruiken. Als voorproefje op volgend jaar om deze rechts-liberale regering omver te werpen.

Oproepingskaart

2006-03-06T05:35:00.000+01:00

De oproepingskaart (model J7) ligt me al een tijdje dwingend aan te kijken. Dinsdag is het zover. Dan mag ik mijn stem laten gelden. Maar op wie, dat is de vraag. Ik weet zelfs de naam van onze burgemeester niet. Laat staan wie er in de gemeenteraad zit. En al dat gekweel van al die landelijke politici die werkelijk in elk programma prominent aanwezig zijn. Zo kreeg Wouter Bos zendtijd bij Paul de Leeuw. Zit JP bij Andries Knevel. En Marco Pastors bij de EO. Nu hoorde ik dat mijn buurvrouw voor de SP in de gemeenteraad zit. Oké, ik ken er dus eentje. En ik denk dat ik op haar ga stemmen, dan stem ik op een vrouw en links. Klaar is kees. Geen moeilijke keuzes, ik stem op haar. Op naar stembureau 1. Weet jij wat je gaat stemmen?

Trouwkaart

2006-03-05T13:07:00.000+01:00

Mijn zoontje (5) komt uit school met een enveloppe in z’n hand. ‘Voor mama,’ en hij reikt mij de enveloppe aan, ‘een foto met tieten,’ zegt hij er achter aan. Hij grijnst en springt op z’n fiets. Dat heeft ie niet van mij. Echt niet. Het was een trouwkaart. De juffrouw van zijn klas gaat trouwen. En die ligt al weken onder de zonnebank en ziet er zo langzamerhand niet meer uit. Dat zonnebankbruin vind ik geen gezicht. Maar goed, ze doet maar.

Old man

2006-03-04T09:45:00.000+01:00

Ik zag een video van mijzelf en dacht: ‘Goh, wat lijk ik op mijn vader.’ Met foto’s was me dat nog niet opgevallen, maar nu ik dat videootje zag werd ik getroffen door de sprekende gelijkenis. Dezelfde mimiek en hoe ik reageer op situaties. Hoe wonderlijk kan dat zijn. Misschien komt het omdat ik nu ouder wordt en steeds meer trekjes van die ouwe begin te krijgen. Ik kan me nu goed voorstellen hoe ik er over 20 jaar uit zie.

Neil Young – Old Man [lyric]

Trein belevenissen

2006-03-03T09:32:00.000+01:00

Het waren twee dikke vijftig plussers. Hij had een gigantische jaren zeventig bril op, en droeg een baseballpetje met het opschrift Newport. Hij at mee van de Pringles die zijn dikke vrouw vasthield. Zij at tergend langzaam de chips, in een soort van slowmotion. Bruine ouderdomsvlekken op haar hand leken wel een landkaart. Een flesje cola ging van mond naar mond. Nee, er werd niet gecommuniceerd. Dat moet een echtpaar zijn. Wel haalde ze zachtjes de Pringle kruimels van z’n broek met een liefkozing die niet gezien mocht worden. Tegen over hen zat een man van rond de dertig. Op zijn buik bungelde een Nikon. Daarnaast een meisje van een jaar of zes met grote bruine ogen. Ze leek op Shirley Temple. Plotseling zei ze: ‘Guess what. You buy me that thing.’ En ze wees naar een plaatje in een vakantiefolder. Het was een draaiorgel. Ze sprak tot de man met de Nikon die wakker schrok en even op keek. ‘No dear,’ zei hij en sliep verder. De twee vijftigers blijken de grootouders te zijn. En overduidelijk Amerikanen. Op vakantie in ons kikkerlandje. Ze lieten het Noord-Hollands landschap verveeld aan zich voorbij glijden.

Wat zei je?

2006-03-02T05:36:00.000+01:00

Er leiden veel wegen naar Rome, zegt ze. Veel wegen leiden naar niets. Veel wegen zijn hetzelfde, asfalt, bermen, auto’s, mensen, oh god, word ik depressief? Rijden om het rijden, zonder doel. Leven om te leven, mooie boel. Waar gaan we heen? ’t Kan me niets schelen. Het uitzicht is mooi vanaf hier… regen op de ruit… it reminds me of you… het kan me echt niets schelen. Ik kan me ogen niet meer open houden… wat zei je ook alweer? Oh, je hebt een ander… full speed ahead… ik ben haar naam vergeten… slapen doe ik wel in m’n eigen tijd… pilletje? Nee, hoor… De V-snaar piept een beetje…
Keane - We Might As Well Be Strangers

Maandverband

2006-03-01T05:25:00.000+01:00

En op het boodschappenbriefje stond: maandverband meenemen. Dat was alles. Maandverband. Een nachtmerrie voor de doorsnee man. ’t Lijkt zo simpel. En daar stond ik dan bij de drogist. Modess Maxi, Kotex Maxi Nacht, Kotex Maxi Super, Always Ultra Light, Always Ultra long plus, Always Ultra Night, Kotex Ultra Dun Super met Vleugels, Libresse Super, Tena Lady Extra, Always Ultra Long, Kotex Maxi Normal, Always Ultra Normal, Always Freshelle Normal Plus, Libresse Invisible Normal, Kotex Ultra Normal, Kotex Ultra Normal met Vleugels, Libresse Invisible Normal Clip, Libresse Invisible Super, Libresse Normal, Libresse Super Clip, Always Normal Plus, Always Ultra Normal Plus, Libresse Invisible Goodnight, Always Freshelle Long Plus, Kotex Mini, Kotex Ultra Dun Nacht, Libresse Invisible String en Libresse Normal Multi. Zal ik m’n ogen sluiten en willekeurig een graai doen? Ik weet wel dat de eerste twee dagen best wel heftig zijn. Dus iets van Maxi is wel op z’n plaats, maar moet ik de string uitvoering gebruiken of Normal met vleugeltjes? De voor haar maandelijks terugkerende bloederige uitstoot is voor mij ook één van de minst interessantste dagen. Daar ben ik best eerlijk in. Dus wat er in dat slipje voor vier dagen huist… geen flauw idee. Help!

Dinsdag - wasdag

2006-02-28T07:12:00.000+01:00

Af en toe waag ik me aan m’n huishoudelijke plichten. En vandaag heb ik een vrije dag, dus… Dat betekent een wasje draaien, opruimen en strijken. Voor dat laatste klusje zet ik eerst een bak koffie, zet een lekker muziekje op en ga aan de slag. Wat me steeds meer opvalt, zijn de sokken. Nooit een compleet paar. Altijd tref ik enkele sokken aan. Die pleur ik dan weer terug in de wasmand met schoongoed. Op een dag komen de sokken wel weer bij elkaar. Een ander probleem is het dames ondergoed. Of lingerie zoals u wilt. Ik kan het verschil niet meer zien tussen het ondergoed van mijn lief en die van m’n dochter. Tenzij het een string betreft, want die draagt mijn dochter nog niet. Jeetje, wat worden die kinderen toch snel groot.

Wat een zotheid

2006-02-26T19:43:00.000+01:00

De troosteloosheid straalt er vanaf. De optocht met praalwagens trekt aan ons voorbij. Opgekalefaterde tractors met boerenjongens die slechts een ding voor ogen hebben, en dat is zuipen. Er vallen grote gaten in de optocht. Aan de kant staan wat mensen, waarvan sommige verkleed, blazend op een toeter. Dansmariekes met kippenvel, en opgeschroefde vrolijkheid die maar niet opgang wil komen. Bij de biertap staan al jongens van 16 bier te hijsen, en meisjes staan giechelend en bibberend van de kou te wachten om versierd te worden. Een vrouw van ongeveer veertig is verkleed als heks, haar dikke buik bubbelt in drie lagen naar beneden, het ziet er echt niet uit, ik krijg zelfs een beetje medelijden. Misschien voelt iemand zich vanavond geroepen om die heks een grote beurt te geven, dan komt haar carnaval toch nog goed. Carnaval, wat een vreemde gewaarwording voor een nuchtere Noord-Hollander.

Jefferson Handkerchief

2006-02-25T00:37:00.000+01:00

Ik vond deze song in mijn mp3 collectie. Een song uit de jaren zestig. Flower power was aan de gang. De meisjes droegen bloemen in het haar. Love was in the air. Gelukkig waren er bandjes die ook allergisch waren voor bloemen, of flower power. Maar ze deden er toch op een of andere manier aan mee. Hulde aan Jefferson Handkerchief. Misschien zoekt u deze collectors item wel. Dan bent u nu een gelukkig mens. Voorlopig zal ik vandaag getuige moeten zijn van mijn nazaten, van 6 en 7, die zich storten in het feestgedruis dat carnaval heet. En ik kijk toe en zal mijn hoofd schudden… I am Allergic to Carnaval.

Onze kok

2006-02-24T09:32:00.000+01:00

De kok van ons personeelsrestaurant is zo dik dat zijn jasje niet dicht kan. Alleen de onderste knoop doet hij vast, dat kan nog net, waarmee hij zijn gigantische buikomvang accentueert. En het gekke is, het misstaat hem niet. Koks horen dik te zijn. Het eten dat hij bereidt is goed en smaakt prima. Hij proeft en eet er zelf ook van. Een broodmagere kok kan niet. Dat is zoiets als een motie van wantrouwen, falend voedsel beleid. Hij mag van mij dik zijn. Onze kok.

Heleen van Royen Bloot

2006-02-23T05:34:00.000+01:00

Mevrouw van Royen gaat uit de kleren. Dan moet ik nog wel even geduld hebben, want ze is pas te bewonderen in het kerstnummer van Playboy. Zit ik hier op te wachten? Mwa… Ze is natuurlijk wel over the top. Ze kan nooit zo strak zijn als een jonge vrouw van 21. Wees nou eerlijk. En als haar lichamelijke verschijning net zo iets is als haar vermeende literaire kunsten, dan slaat de twijfel toe.

Ziet ze er net zo geil uit als ze schrijft? Misschien. ‘Heet in de mond, koud in de kont’ was een populaire uitspraak van mijn moeder. En daar ben ik ook een beetje bang voor. Het zullen wel van die wazige, vaselineachtige, geretoucheerde foto’s worden in Playboy. Leuk voor het openhaardvuur met de kerst.

Flashback

2006-02-22T05:24:00.000+01:00

Ik ben gelukkig niet de enige. Pomme heet nu Nova, en het roer gaat helemaal om. Andere lay-out en andere naam. Maar nog wel dezelfde URL. Gelukkig. Nadat ik Flashback in een opwelling, zowel bij Wordpress als bij Blogger, had gedelete, was ik wel mijn naam in de URL kwijt. Ik had al een tijdje bij Gmail een account met een pseudoniem. Ik dacht: die ga ik nu gebruiken en ik bedenk een nieuwe naam. Gewoon opnieuw starten. Dat doe ik toch al vaker. Voor ik vergeet is een titel van een Spinvis song. Ik schrijf om niet te vergeten. De tegenstelling echter is dat ik dan weer weg ga gooien. Al mijn schrijfsel zijn weg, verloren. Misschien nog ergens in een cache bestand. Hooguit. Of ergens in een hoekje van mijn hersenpan. Zo heb ik vroeger een gedichtenbundel van mijzelf weggegooid. Dagboeken verbrand. En ik heb spijt. Ik heb een ziekelijke zucht om de sporen achter mij uit te wissen.

De NS weer

2006-02-21T08:49:00.000+01:00

Ik kon nog net op tijd thuis zijn om de kinderen van school te halen. Om kwart voor twaalf met de trein uit Haarlem en om tien over twaalf in ons dorp. Maar vertrouw nooit op de Nederlandse Spoorwegen. Een nog niet uitgeslapen machinist zet een trein van tweehonderd meter neer bij een perron van honderd meter lang. (exacte maten weet ik niet) U kunt raden wat er gebeurd. De trein blokkeert het in en uitgaande verkeer van station Haarlem. En de reizigers in het achterste deel van de trein kunnen niet uitstappen. Intussen komen er een paar van die NS troela’s bij met van die parmantige rode truttige hoedjes op, en blèren onverstaanbare communicatie met elkaar via hun portofoons. Kortom vertraging. Al met al sta ik dus niet om kwart over twaalf bij school. Gelukkig zijn er altijd behulpzame moeders die zich ontfermen over mijn kroost.

Op een mooie lentedag

2006-02-20T05:28:00.000+01:00

Soms worden overledenen thuis opgebaard. Zo ook mijn opa. Ik was toen nog een jochie van 14 jaar oud, maar ik vond ’t dood eng. De voorkamer waar we altijd op zondag ochtend speelden, stond nu een grote houtenkist met een venstertje. ‘Ga maar even naar opa kijken,’ zei mijn moeder. Mijn zusje bedankte voor de eer. Ik werd toch wel door nieuwsgierigheid gedreven om een blik door dat venstertje te werpen. Was dat mijn opa? Hij zag er zo anders uit. Zo wit, zo mager. Ik had meteen spijt van mijn kijkzucht.

’s Nachts droomde ik van dat gezicht van wat eens mijn opa was. De dag van de uitvaart zelf zal ik ook nooit vergeten. De kist kon de draai naar de gang niet maken. Mijn zusje en ik werden de keuken ingestuurd. Samen met de neefjes en nichtjes stonden we daar een beetje zenuwachtig te ginnegappen. De zwarte kraaien probeerden de kist rechtopstaand door de deur naar de gang te manoeuvreren. Plotseling hoorde ik een bons. ‘Dat was opa,’ zei ik. We stikten zowat van ’t lachen.

Het was een mooie lentedag. De zon scheen en hoog in de blauwe lucht, boven het kerkhof, maakte een klein vliegtuigje een luidruchtige bocht. Een soort van eerbetoon aan mijn opa.

Carnaval

2006-02-19T10:17:00.000+01:00

Opgetogen kwamen ze thuis. ‘Kijk eens wat we hebben,’ riep mijn dochtertje (7) enthousiast. Uit de plasticzak kwamen allerlei zwarte lappen. ‘Ik ben een heks, pap,’ zegt ze. M’n zoontje (6) roept: ‘En ik ben Zorro.’ We gaan volgend weekend naar Brabant om carnaval te vieren. Dit is het voorspel. Mijn schoonmoeder nodigde ons uit. ‘Leuk voor de kinderen,’ blèrt ze door de telefoon. We hebben ons er al jaren aan kunnen onttrekken. Nu moeten we er toch aan geloven. Mijn lief heeft voor mij een grote groene glitter zonnebril gekocht die Elton John niet zou misstaan. Ik haat carnaval. En altijd is het koud. Of pokken weer. Dat opgeprikt, gepland vrolijk doen werkt niet bij mij. Wat ga jij doen?

Fietsproef

2006-02-18T09:38:00.000+01:00

Om 10.30 uur moest ik bij de cardioloog zijn. Natuurlijk betekent dat in een ziekenhuis de vanaf tijd. (Wrample van Kluun) Tel er maar gerust een half uur bij. Er was maar een man voor me. De rij stoelen naast me waren verder leeg in het poli noodgebouw. Op een lege stoel naast me lag het decembernummer van een glossy magazine. Maar al bladerend zag ik dat het alleen maar over glossy bestek ging en dito eten. En daar stond me hoofd niet naar als je op de specialist zit te wachten.

De assistente met een grof, groot brillenmontuur wilde alvast een fietsproef bij me doen. Ze vroeg of ik sportte. ‘Mwa… een beetje. Ik fiets elke dag,’ zei ik. Ik vertelde niet dat het maar vijf minuten fietsen was van en naar het station. Ik wilde het beeld vasthouden van een dagelijkse spurt op een racefiets. ‘Trek de bovenkleding maar uit en neemt u plaatst op de fiets.’ Een soort hometrainer bevestigd aan een ECG apparaat. ‘Houdt het toerental maar tussen de 60 en 70,’ zei de bril, ‘ik voer de belasting wel even op.’ Intussen draaide ze af en toe een ECG. Toen ik na een minuut of 10 op 220 watt me wezenloos stond te fietsen vond ik het welletjes. Gelukkig was dat het maximum.

Ze keek me aan. ‘Ziet er goed uit…. Maar ja, zo’n getraind lijf,’ zei de bril zonder mij aan te kijken. ‘Rust maar even uit op de brancard, dan meet ik zo uw bloeddruk nog even, zei ze met een licht cynische ondertoon. Waarom voel ik me in zo’n situatie zo lullig?

Er komt een vrouw bij de dokter

2006-02-17T07:17:00.000+01:00

Ik moest ook zonodig aan dit jankboek. Niet dat ik al gejankt hebt, maar mijn collega’s hebben dit boek zowat allemaal gelezen. En natuurlijk heeft iedereen er bij gejankt. Ik ben nu op de helft en het leest lekker weg. Zowaar bijna vergeten uit de trein te stappen, en dat is al heel lang niet meer gebeurd. Stijn neukt wel heel wat af. En dat is om jaloers van te worden. Hoewel, het geeft ook een hoop onrust. Je moet constant smoezen verzinnen en alle leugentjes sluitend krijgen. Dodelijk vermoeiend. Ja, en dan die kutkanker. Vreselijk.

Het boek van Kluun vind ik top.

En ja hoor, de zorgpremie gaat omhoog

2006-02-16T23:36:00.000+01:00

De premies voor de zorgverzekering stijgen volgend jaar met meer dan tien procent. Dat blijkt uit nog geheime berekeningen van het Centraal Planbureau (CPB), meldt RTL Nieuws donderdag.

Ik wist het. Natuurlijk flikkeren ze die premie na een jaar omhoog. Het zijn gewoon een stel schurken. We hadden het kunnen weten. En omdat we het allemaal al verwachten willen de zorgverzekeraars ons niet teleurstellen.

Zwarte panter

2006-02-16T05:36:00.000+01:00

We zien of geloven graag dingen die er niet zijn. Of het nou gaat om een god of profeet, het maakt niet uit. We kunnen er wel heel boos om worden. Ja, oorlogen voeren. Huizen in brand steken. We hebben graag onze illusies. Zo zien mensen ook zwarte panters die er niet zijn. Dat was op de Veluwe maar nu ook in Italië. Hup, op jacht naar dat beest. Doe maar lekker gek.

Patatdag

2006-02-15T18:36:00.000+01:00

Straks ga ik een patatje halen, twee loempia’s en twee kaassoufflés.
Woensdag is patatdag bij ons. En de vrouw van de friettent vind mij aardig, want ik vraag om drie patat zonder, en ik krijg minstens voor vijf mee. Yep…

Boodschap van Allah

2006-02-15T05:40:00.000+01:00

Hebben wij een huilend Madonna beeldje in Zuid Limburg, in Egypte is er nu een pas geboren kalfje met een boodschap van Allah. Wat zijn de mensen soms toch ongelofelijk simpel.

Firewall

2006-02-14T16:55:00.000+01:00

Ik heb een website-pagina gemaakt met een valentijn boodschap. En dat via een mailtje naar d’r werk gestuurd. En wat blijkt? De firewall van het bedrijf heeft de link geblokkeerd. Daar gaat mijn vroege initiatief, die pas vanavond thuis op de computer bekeken kan worden. Afijn, de bedoeling was goed.