Zondagochtend staan de kinderen eerder op dan wij. Dan kunnen wij nog even blijven liggen. Meestal kijken ze TV of gaan computeren. Mijn zoontje was aan het computeren op de kindercomputer. Doe trouwens nieuwer en sneller is dan mijn computer. En mijn dochter was beneden op mijn computer. Ze gaat dan MSN-nen of surft naar kindersites.

‘Pap, kom eens,’ roept mijn dochter naar boven.

‘Wat is er dan?’

‘De computer doet zo raar.’

Ik ga vlug naar beneden. Vooral als het mijn computer betreft. Wat ik zie is een registerscherm. Sodeju.

‘Wat heb je gedaan?’

‘Ik heb de computer opnieuw gestart.’

‘Ja, dat zie ik,’ zeg ik enigszins wanhopig.

De computer blijft hangen. Elke keer als ik opnieuw start verschijnt het DOS scherm en blijft hangen.

‘Je blijft voorlopig van deze computer af,’ zeg ik geïrriteerd.

Gelukkig ontdekte ik dat ik met F1 de zaak weer aan de praat kreeg. Er was iets met de hardware van de monitor. Vreemd. Mijn zondagmorgen moet iets rustiger beginnen want anders wordt het niets vandaag.

We gingen vroeger niet zo vaak op vakantie. En als we gingen dan bleven we binnen de landsgrenzen. Zo zijn we een keer naar Heerlerheide geweest. Vanuit Den Helder was het een wereldreis. Drie en een half uur reizen met de trein.

We hadden daar een huisje gehuurd bij een camping en café. Eenmaal aangekomen in het Limburgse land moesten we nog een eind lopen. Het was middenzomer en de mussen vielen van het dak. De muziek van de jukebox kwam ons tegemoet. ‘Godskolere,’ riep mijn vader, ‘ík kom hier voor mijn rust.’ We struinden door een soort duingebied. ‘We hadden wel thuis kunnen blijven,’ verzuchtte mijn zusje. Mijn moeder was op een snoepje aan het sabbelen daarbij deed ze haar kunstgebit uit. De camping naderend wilde zij haar kunstgebit weer in doen. ‘Papa,’ riep ze ontzet uit, ‘ik ben mijn gebit kwijt.’

Mijn moeder noemde mijn vader papa en omgekeerd zei mijn vader tegen mijn moeder mama. Ongelofelijk infantiel en ik vond het vreselijk om te horen. ‘Het zat daarnet nog in m’n jaszak,’ zei mijn moeder met een huilerige stem. Ze dook op haar knieën en begon panisch door het duinzand te woelen. We werden gesommeerd om mee te zoeken. En met z’n viertjes doorzochten het zand, het traject wat we zojuist hadden gewandeld.

Ik piste zowat in m’n broek van het lachen, maar we mochten niet lachen van mijn moeder. Uiteindelijk vond mijn zusje na tien minuten het kunstgebit. Het geluid van de camping werd steeds harder en harder. Het kunstgebit werd afgespoeld met een restantje limonade en werd triomfantelijk terug geplaatst. De toon was gezet. Het zou onze mooiste vakantie worden. Behalve voor mijn vader… (wordt vervolgd)

Dit stukje had ik eerder geplaatst onder Flashback. Zonder vervolg. Daarom opnieuw.

Ik heb zo’n bakje staan met allemaal gekleurde briefjes erin. Handig voor aantekeningen. Mijn dochter vindt het ook leuk. Soms schrijft ze briefjes of knutselt ermee. Van de week kwam ze met dit briefje (zie foto, klik voor vergroting). Ik heb ooit een doosje vol geluk gekregen. Keurig opgerold in een doosje met bijbehorend pincet. Het is de bedoeling dat ik elke dag zo’n geluksbriefje eruit haal. En dat als een mantra mij die dag laat vergezellen. Maar hoe treffend was dit kaartje. Kan zij in mijn innerlijk kijken? Of is het puur toeval? Hoe dan ook, het raakte me wel.

Door een logje van hansb werd ik er weer aan herinnerd. Ik ben weer bijna jarig. En elk jaar denkt mijn schoonzus mij blij te maken met asperges. Dat komt zo: na jaren weet je niet meer wat je elkaar moet geven. ‘Ik heb alles al,’ roep ik dan, ‘doe maar iets, verzin maar wat.’

Zo gezegd zo gedaan.

Mijn schoonzus nodigde mij, een paar jaar geleden, uit met de boodschap ‘Ik kook wel een lekker etentje ter ere van jouw verjaardag.’ Het zag er echt geweldig uit. Koken kan ze wel, maar… ik lust geen asperges. Ik gruwel ervan. Ik heb het uit beleefdheid toch naar binnen gewerkt. Maar nu denkt ze dit elk jaar te moeten doen.

Als ik nu zeg dat ik geen asperges lust zegt ze natuurlijk: ‘Hoe kan dat nou, je eet dit al jaren bij mij?’ Hoe kom ik hier toch onderuit. Niet waarschijnlijk. Ik zal tegen heug en meug die asperges naar binnen moeten werken.

Het schijnt dat er veel ‘gerommeld’ wordt en dat er relaties ontstaan op het schoolplein. Mijn vriend en ik, die beiden kinderen op dezelfde school hebben, bespraken dat in de auto.

‘Er wordt veel gerommeld op het schoolplein.’

‘Hoe bedoel je?’ Vraag ik onnozel.

‘Nou, dat er relaties op het schoolplein ontstaan.’

‘Daar merk ik nou helemaal niets van. Ik las wel in het boek ‘Godin van de jacht’ van Heleen van Royen, dat er vrouwen zijn die het sperma nog tussen de benen hebben als ze op het schoolplein staan.’

‘Ik doe toch iets verkeerd,’ verzucht mijn vriend.

Hoe staat het met uw uitspattingen?

Mijn dochter (7) rijdt meestal op Jacky. Jacky is haar favoriete paard. Ze surft naar de manege en drukt de foto’s van Jacky af en hangt die boven haar bed. Nu moest zij haar F3 dressuur gaan doen. Een paar weken van te voren spreekt ze af op welke paard ze gaat rijden. Dit keer dacht ze dat het wel leuk zou zijn om die eens op Medusa te doen. Het oefenen met Medusa ging goed, maar de dressuur ging fout. Medussa ging er van door en wilde bijna niet meer stoppen. De dressuur werd afgebroken. Teleurstelling en verdriet alom. Toen ze terug ging naar de stallen wilde ze even bij Jacky kijken. Maar de stal was leeg. Ze vroeg aan de beheerder:

‘Waar is Jacky?’

‘Die is naar de slager.’

Dit was te erg. Haar favoriete paard was naar de slager gebracht en was dood. Ze heeft de hele terugweg, al fietsend, gehuild. ’s Avonds in bed zei ze tegen mijn lief:

‘Als ik voor Jacky had gekozen had-ie misschien nog geleefd,’ zei ze snikkend, ‘en ik eet nooit meer paardenworst.’

Mijn moeder had nooit de deur van het toilet op slot. Ik vond dat soms storend, want ik wilde haar niet zo zien. Ze riep dan wel:

‘Doe die deur dicht, en snel een beetje.’

Dat gaf mij een schuldgevoel. Terwijl het haar eigen schuld was. Zij laat toch die deur openstaan? Ook de moeder van een vriendje trof ik een keer aan met de broek op haar enkels. Ook boos natuurlijk. Wat is dat toch dat mensen de WC deur niet op slot doen?

Hoe zit dat bij u?

Vandaag gaan de kinderen paaseitjes zoeken bij mijn schoonouders. De kinderen verheugen zich erop. Zo heerlijk onschuldig. 'Waar heeft oma de paaseitjes verstopt?' Ja, ergens in de tuin. Of in de plantenbakken. Nou afijn, dat wordt weer snoepen. Want alles moet meteen weer op.

We hebben nog een kwartier te gaan voordat de film begint. Voor zaal 2 staan zeker al twintig mensen voor het touw, om maar zo snel mogelijk een goede plek te bemachtigen. Het irriteert me. Ik wil ook een goede plek. Maar ik wil niet dringen. Liefst zit ik achterin op de laatste rij. Geen mensen achter mij, voeten, jassen of ander ongerief.

‘Wil je een kop koffie?’ vraagt mijn lief.

‘Hebben we daar nog tijd voor?’

‘Ja hoor, dat gaat wel lukken.’

Mijn lief heeft een loden pijp als slokdarm. Ze giet hete thee of koffie zo naar binnen. Ik moet nog beginnen als zij al klaar is. Zo erg.

Ik probeer zo snel mogelijk de koffie naar binnen te werken. De bel gaat… zaal 2 gaat open. De mensen stormen naar binnen. Het net gekochte kaartje wordt in tweeën gescheurd door een typische nicht in een apenpakje. Wat een gedoe. Kunnen ze niet overgaan op kermismunten? Gewoon bij de ingang weer inleveren.

Nu mogen we nog tien minuten regionale reclamedia’s bekijken van de locale middenstand. Minuten lijken soms uren. Wie heeft dit bedacht.

En eindelijk… de film begint. Nou ja, eerst weer reclame en previews. Ik probeer tussen een bos haar voor me heen te kijken om te zien welke positie het beste is. De eerste zakken chips gaan al open. Er worden grote bakken met popcorn naar binnen gesleept. Er zijn, godverdegotver altijd mensen te laat. Die komen steevast een kwartier later binnen. Lopen voor het beeld langs, moeten precies die stoel in het midden hebben, dus dat wordt weer opstaan, met die dikke jas onder mijn arm.

Ligt het aan mijn ogen? Het beeld is niet scherp. Sodeju, ook dat nog. Ik kijk geïrriteerd naar het gat achter mij, waar de camera staat opgesteld. Hopend dat de persoon in kwestie mijn blik vangt en alsnog het beeld bijstelt. Helaas. Ik neem mij plechtig voor om voorlopig niet meer naar de bioscoop te gaan.

Laatst had ik met iemand een discussie dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen. Er was genoeg olie in de grond. Misschien nog op plekken waar nu niet gezocht wordt.

Energiecrises? Onzin, dacht ik. Totdat ik op deze site kwam. Nu begin ik toch te twijfelen.

Click here to launch music video

1. SHADOWLAND

Als ik de eerste tonen hoor van ‘Skeleton Jar’ denk ik aan ‘Friday On My Mind’ van The Easybeats uit 1967. Misschien dat ik daarom deze song van Youth Group ook lekker vind klinken. De tekst was op mijn lijf geschreven, vroeger dan. Vrijdagavond was de avond. Het weekend was heilig. Stappen, zuipen en meiden. Afijn, u kent het wellicht. En maandag… ja maandag was een ramp. Een zwarte dag. Altijd opweg naar vrijdag.

P.S. vrijdagavond ga ik naar Riders On The Storm (de oude Doors, zeg maar) Ik ben benieuwd hoe het is met Ian Astbury als zanger.

We besloten om op de fiets naar de bioscoop te gaan. Het regende niet, dus. We parkeren onze fiets in de fietsenstalling van de Vest. Die is gratis, dat scheelt. Een werkloze of vrijwilliger niet een bonnetje aan het kabeltje van de versnelling. Ik geef het tweede exemplaar aan mijn lief met het verzoek of zij het wil bewaren. Op zich is dat vreemd, want als er iemand een rommelkont is dan is het wel mijn lief. Steevast vraag ik, na een paar minuten:

‘Heb jij het bonnetje?’

‘Uh, ja...’ zegt ze en zoekt verwoed in haar portemonnee. ‘Hebbes,’ zegt ze triomfantelijk. Alsof zij zichzelf wil overtuigen dat ze best wel ordelijk kan zijn.

Natuurlijk gemeen van mij. Dat doe ik ook met de parkeerkaart van de auto. En ze trapt er elke keer weer in.

Het is nog vijf minuten lopen naar de bioscoop. Een straatje waar menig jongeman ’s avonds zijn overvolle blaas ledigt. Dat de C1000 naast de bioscoop staat kan je wel aan de rommel op straat zien.

Voor de ingang van Harmonie liggen vertrapte sigarettenpeuken. De vloerbedding is sleets geworden en is bezaaid met popcorn en anderen niet te duiden vlekken. Het meisje achter de kassa kauwt verveelt op een stuk kauwgom. Dat er een rij van dertig man staat laat haar koud. Gewoon rustig aan werken is haar motto.

‘Ja? Zegt u het maar,’ kweelt ze naar mij.

‘Ik wil graag twee kaartjes voor Basic Instinct 2.’

‘Dat is 12 euro.’

‘In welke zaal draait ie?’

Ze wijst met haar vinger naar boven. Verwijzend naar een bord boven de kassa. Ze is te beroerd om normaal antwoord te geven, denk ik, de bitch.

‘Wilt u wel doorlopen,’ vraagt de bitch onvriendelijk.

Ik pak vlug mijn wisselgeld uit het ondiepe bakje. Ik voel de ogen van de mensen achter mij in m’n rug prikken. Alsof de bitch en de rij een pact hebben gesloten. Mijn stemming begint al te dalen, terwijl de avond nog moet beginnen. Geen goed voorteken. (wordt vervolgd)

De directeur van Playboy zat boos te zitten zijn in De Wereld Draait Door. Boos omdat één foto van Bridget Maasland is uitgelekt. En dan laten ze de foto ook nog in DWDD zien. Dat wordt een proces. Hoewel Mathijs van Nieuwkerk nog roept dat het om vrije nieuwsgaring gaat. De directeur was boos.

Maar is het nu zo’n bijzondere foto? Ik vind van niet. Alleen omdat het Bridget is? Misschien vindt zij het zelf ook wel een kut foto. Een foto die niet geplaatst had moeten worden. Misschien. Wat vindt u?

We willen naar de bioscoop. Dat klinkt eenvoudig. Zo geregeld. Helaas pindakaas, dus niet. Het begint om een oppas voor de kinderen te regelen. Dat wordt een rondje bellen.

‘Hoi Yvon, hoe is het?’

‘Ja, goed. Druk hè de laatste tijd. Veel tentamens op school.

‘Zeg, zou jij toevallig vanavond op de kinderen kunnen passen?’

‘Oei, dat wordt een beetje moeilijk. Geert komt vanavond bij me langs.’

‘Oké, nou een ander keertje dan maar. Veel plezier. Doei!’

Dat wordt de volgende proberen. Misschien Maartje. Hoewel ze pas dertien is wil ze soms oppassen. Dan moeten we het niet te laat maken. Bovendien moet ze een lang stuk door het bos, dus fiets ik mee tot haar huis. En als het zeikt van de regen dan valt deze optie in ieder geval af.

‘Hoi Maartje, even kort door de bocht, maar we willen vanavond naar de bioscoop. Zou jij kunnen oppassen?’

‘Ja hoor. Maar… ik ben met een werkstuk voor school bezig, zou ik op jullie computer aan mijn werkstuk kunnen werken?’

‘Tuurlijk, geen probleem. Kun je om zes uur hier zijn? Ik zorg dat de kinderen al gegeten hebben, hoef je ze alleen nog maar naar bed te brengen.’

Ik ben helemaal niet blij dat ze op mijn computer gaat zitten klooien. Dat wordt natuurlijk chatten met vriendinnen. Of online spelletjes doen en dan allerlei rotzooi naar binnen halen. Shit. Maar ik moet er wat voor over hebben. Dan kan ze op mijn gastaccount inloggen. Dan is de ellende tot een minimum beperkt.

Bovendien kost mijn oppas vijf euro per uur. Als we zo om half elf terug zijn dan kost me dat al gauw 25 euro. Plus de kaartjes voor de bioscoop en een versnapering ook al gauw 35 euro bij elkaar. En dan vindt men het raar dat het bioscoopbezoek terugloopt. Nou ik niet. Een DVD-tje bij de videotheek kost me maar 4 euro. (wordt vervolgd)

Natuurlijk mislukken de programma’s van John de Mol. Altijd de grenzen van het smakeloze tonen. Iets kiezen wat niet kan. Talpa is een mislukking. Nu dit weer. Treiteren. Iets wat mensen graag doen, als het even kan. Maar ga dat nu niet aanmoedigen. Veel kinderen hebben last van pesten op school of clubs. Volwassenen soms op het werk. Maar stook het vuur nou niet op. En hoe staat het met dat programma over zaaddonors? Mislukt zeker? En wat wordt het volgende project? Een stel homo’s in een huis en een ervan heeft aids. Of, wie is de terrorist in een huis vol Hofstadachtige personen. Of, een ziekenhuis afdeling: wie heeft er kanker en gaat het eerste dood. Die John de Mol is wel geslaagd om rijk te worden maar verder is het een uit de bocht gevlogen idealist. Zaken doen, oké, maar programma’s en TV? Laat maar.

Reve schreef bijzonder aardige alinea’s, en daar is het bij gebleven, vindt Arnon Grunberg. Maar meesterwerken schreef hij niet.

Als dat zo is dan is deze homo-erotische, godsdienstwaanzinnige schrijver iets misgelopen de laatste jaren: het schrijven van een weblog.

Misschien kan Joop Pielemoos (aka Matroos Vosch) postuum wat op internet zetten.

“Tijdens de marathon van Rotterdam is een 41-jarige Duitse loper overleden na een hartaanval. Hij stortte vlak voor de finish in. Hij werd nog gereanimeerd, maar overleed later in het ziekenhuis. Eerder overleed een deelnemer aan de Rotterdam Marathon in 1997.” Lees meer >>

Verschrikt las ik het bericht dat een renner dood neer was gevallen. Het bevestigt bij mij het beeld dat hardlopen ongezond is. Ondanks verwoede pogingen van AD sportwereld die mij de gehele week een irritante reclame door de strot probeert te duwen. Alsof heel Nederland aan het rennen is. En dat het zo gezond is. Nee dus.

Ze vallen bij bosjes neer. Topsporters, marathonlopers, amateurs. En wat te denken van die blessures die al die mensen oplopen. Het kost klauwen met geld. Nee, ik ben overtuigd. Ik geef mij over aan mijn luiheid.

Ik heb een DVD gehaald. ‘Gone but not forgotten’. Het lijkt me een spannende film. Speelduur drie uur. ‘Schat, ik heb een filmpje voor vanavond gehaald,’ zei ik enthousiast, ‘een lekkere lange, dus we gaan er lekker voor zitten.’ Mijn lief keek me aan. ‘Het is zondag, en de kinderen liggen pas om half negen op bed,’ zuchtte ze, ‘dat ga ik niet redden.’ Ze moet morgen weer vroeg op. Dat was ik even vergeten. ‘Kijk jij maar, ik ga vanavond vroeg naar bed.’ Daar gaat mijn idee van gezellig een filmpje kijken. En alleen kijken vind ik niet leuk. Ik weet ook niet waarom.

Ik ben grieperig. Niet echt heel ziek, maar wel een beetje katterig. Daarmee voorkom ik dat ik vanmorgen op het voetbalveld sta met mijn zoontje (en het regent ook nog) en dat ik de reünie van mijn oude werkgever aan mij voorbij moet laten gaan. In eerste instantie leek mij die reünie leuk, maar nu het bijna zover is zie ik er tegen op.

Al dat geleuter met oude collega’s. Informatie uitwisselen over wat je nu doet, kinderen, gezondheid (of niet), en vooral hoe die oude liefde er nu uit ziet en dan blij zijn dat het toch niets is geworden. Wonderlijk dat ik nu verkouden ben. Ik heb wel gemerkt dat als ik ergens tegen op zie dat ik dan gered wordt door mijn lijf. Meestal door een verkoudheid. Ik weet het: ik kan ook gewoon nee zeggen. Maar dat is juist soms zo moeilijk.

Wat doe jij om ergens onderuit te komen? Vooral als het erg moeilijk is om NEE te zeggen?

Een solo-blogger doet aan zelfbevlekking. En groeps-bloggers doen het met elkaar. Het solo bestaan valt niet altijd mee. Elke dag weer een stukje schrijven. Soms zit het mee, soms zit het tegen. De koek raakt op, de inspiratie is weg, je leed is bekend, en je stokpaardje ook, en weg gaan je lezers. Maar wie zijn die lezers? Meestal mede solo-bloggers. Tenminste dat zijn doorgaans diegene die reageren.

Uit mijn stats blijkt dat het aantal pageviews vaak twee keer zoveel is als het aantal bezoekers. Het kan zijn dat de vaste lezers meerdere keren mijn site checken. Of er zijn ook gewoon anonieme lezers. In NRC*Next van 5 april wordt gesproken over een Blogveldslag. Daar wordt aangehaald dat Sargasso maandelijks bijhoudt hoe het met de blogosfeer staat. Het wel en wee van de bloggers.

Quote: “Deels is deze blogveldslag typerend voor de zelfbevlekking van de Nederlandse blogosfeer: ik link naar jou, jij linkt naar mij, en dan lijkt het vanzelf of we belangrijk zijn en gelezen worden. Eigenlijk interesseert het niemand, behalve de bloggers zelf.”

Een ding is zeker, de bloggers zijn ontdekt door de media. Kranten gaan uit trendgevoeligheid meer kijken naar weblogs en gaan deze zelfs opstarten. (De Volkskrant) Wat eerst een privé-domein was wordt ingelijfd door de commerciële media. De hype strekt zich als een inktvlek uit. De bloggers komen steeds meer uit de nerdhoek vandaan. Elke tiener anno 2006 start een weblog. Moeders over baby’s, vaders over hun hobby, ja zelfs bejaarden zijn op het web. We laten allemaal de wereld weten wat ons bezig houdt.

Iedereen een mobieltje en een weblog. Uiteindelijk houdt het fenomeen vanzelf op met bestaan. Dan is de rek eruit. En gaan we opzoek naar een andere vorm van egotripperij.

Zie ik het goed? Ik sta voor de spiegel en ja hoor, ik word grijs. Aan de slapen zitten onmiskenbaar grijze haren. De jeugd voorgoed voorbij. Op weg naar oud worden. Nu lijken ook de kraaienpootjes dieper. En met een ongunstig licht inval wordt het geheel alleen maar dramatischer. De spiegel liegt niet! En haren verven is voor mij geen optie. Dat vind ik een vrouwen ding. Misschien is het gebruik van Anti-Grey Shampoo een mogelijkheid. Of is dit ook een soort van verf? Heeft u hiermee ervaringen op gedaan? Nou ja, word ik grijs, oké dan maar grijs. Lang leve het leven.

Ze zat tegenover mij in de trein. Met een chagrijnige kop zat ze een glossy te lezen. Ze was dik. Ik had nauwelijks ruimte voor mijn benen. Haar voortanden waren aan de onderkant bruin. Ik moest er elke keer naar kijken, met afschuw. Toen ging haar telefoon; de woorden die ze uitbraakte klonken vreselijk. Ik keek weer naar die tanden, en warempel, ze had een sik. Op haar kin staken allerlei blonde haren uit van wel een halve centimeter lang. Een puistenkop van zestien zou er jaloers op zijn. En ik dacht: heeft ze geen spiegel thuis? Ziet ze niet dat die tanden bruin worden? Ziet ze niet dat ze een sik aan het kweken is?

Meesteres Verdonk gaat op voor lijsttrekker. In haar leren pakje gaat ze de VVD tuchtigen. Ze gaat de VVD nog rechtser maken dan het al is. Rita for president. D66 lacht al in het vuistje, want zij kunnen mogelijk electorale winst halen uit deze rechtse move van hun liberale medestander. Geert Wilders kan ook wel inpakken. Want hij kan nooit op tegen meesteres Verdonk. Nu zal blijken of Nederland blij is met deze kordate tante. Regel is regel, afspraak is afspraak, bevel is bevel.

Madonna, Demi Moore, Ashton Kutcher, Mick Jagger en Britney Spears gingen haar voor. Nu ook Lindsay Lohan. Negentien jaar oud en op zoek naar haar goddelijke kern door middel van de kabbala. De geheime mystieke Joodse leer. Wat zoeken deze mensen toch? Zijn ze op drift geraakt door Dan Brown? Zoeken ze nu achter alles een geheime boodschap.

Ja, op die oude Beatles platen scheen ook een verborgen boodschap te staan. Het was een kwestie van achterstevoren draaien en veel fantasie. Het gewone leven is te simpel. Er moet meer zijn, anders is het leven niet te dragen. En ik ga op deze maandag opzoek naar de verborgen boodschap…

Mijn dochtertje (7) heeft een sleutelhanger gekregen. Je kunt er een stukje tekst mee opnemen. Een chip die als recorder werkt. Ze is er helemaal gek van. Ze houdt die sleutelhanger tegen mijn oor:

‘Papa, ik vind je lief,’ knettert dat ding.

Ja, zo’n liefdesverklaring doet me wat. Dan weet ik weer waar ik het voor doe.

Mijn oog viel op ‘Jan zoekt vrouw’. Een reclamebord op het NS station. Oké, ik wist van ‘boer zoekt vrouw’ maar hier had ik nog niet van gehoord. Ik zoek geen vrouw, hoewel ik vrouwen bekijk en beoordeel alsof ik nog niet voorzien ben. Ik geef ze nog net geen cijfer. Mijn oog viel daarna op het onderwerp rechtsonder: Minder praten, meer sex; het werkt. Wat? Een revolutie onder de vrouwen? Gaan ze het licht zien? Wij mannen wisten dat al lang. Al dat geleuter op niks af. We willen uiteindelijk allemaal hetzelfde, toch?

Dus dames: koop allemaal Jan, lees het artikel en neem het ter harte. Het wordt een mooie lente…