Hoe verzin ik een uitvlucht?
Ik ben grieperig. Niet echt heel ziek, maar wel een beetje katterig. Daarmee voorkom ik dat ik vanmorgen op het voetbalveld sta met mijn zoontje (en het regent ook nog) en dat ik de reünie van mijn oude werkgever aan mij voorbij moet laten gaan. In eerste instantie leek mij die reünie leuk, maar nu het bijna zover is zie ik er tegen op.
Al dat geleuter met oude collega’s. Informatie uitwisselen over wat je nu doet, kinderen, gezondheid (of niet), en vooral hoe die oude liefde er nu uit ziet en dan blij zijn dat het toch niets is geworden. Wonderlijk dat ik nu verkouden ben. Ik heb wel gemerkt dat als ik ergens tegen op zie dat ik dan gered wordt door mijn lijf. Meestal door een verkoudheid. Ik weet het: ik kan ook gewoon nee zeggen. Maar dat is juist soms zo moeilijk.
Wat doe jij om ergens onderuit te komen? Vooral als het erg moeilijk is om NEE te zeggen?
Dit logje is geplaatst
op 8.4.06 om 09:30.
Wil je reageren op dit logje? Ga naar de link 'een reactie plaatsen' helemaal onderaan.
Ik word steeds beter in nee zeggen. Maar mijn lichaam is ook goed in ziek worden als ik geen nee durf/kan zeggen..
Je zou je kunnen afvragen hoe dat komt, dat ziek worden op gewenste tijdstippen :-) Samenwerking tussen lichaam en geest!
precies hetzelfde. mijn lijf wordt op commando ziek. Op zich is het wel typerend dat als ik dan heb besloten het niet te doen, mijn lichaam als bij een wonder herstelt.
Ik verzin eigenlijk nooit uitvluchten. Als ik ergens geen zin in heb, zeg ik dat gewoon.
Meestal zeg ik gewoon dat ik er geen zin in heb.
Als dat niet kan vanwege precair enzo.. dan is het altijd handig dat je onregelmatige diensten draait.
"Sorry, ik moet onverwachts werken" komt dus wel eens over mijn lippen.
@Katyo: vroeger kon ik veel beter nee zeggen, naarmate ik ouder word lijkt het moeilijker.
@Goentah: het is een samenspel, nee, een complot.
@Ceebee: idem.
@Oh: da's knap.
@Carolien: die smoes gaat voor mij niet op.
Vroeger zei ik dan altijd (en nog wel eens een enkele keer): "Ik kan helaas niet komen (+uitleg)", nu zeg ik "Ik kom helaas niet". :)
@Merel: en de volgende keer zeg je: ik kom niet.
Ik ben meestal wel van de "sorry, maar eigenlijk heb ik nu even geen zin."
Ik kan eigenlijk geen 'nee' zeggen, behalve als het gaat om feestjes met de familie. Verder zeul ik dus overal heen, ook tegen heug en meug. Dom hé?
@Karin: het is wel eerlijk...
@Pike: nou dom... maar ik begrijp het wel.
Ik heb niet zo vaak zulke situaties, maar als ik er eentje heb dan ga ik toch, vrees ik.... Maar ik blijf dan wel kort. Onder het mom van - even m'n gezicht laten zien.
Dergelijk sociaal gebeuren is meestal niet aan mij besteed en ik zeg dan ook altijd gewoon dat ik geen zin heb. Het voordeel daarvan is dat mensen na een tijdje wel weten hoe je in elkaar zit, en dat ze het dus niet persoonlijk hoeven op te vatten :)
Heeel eenvoudig: Ik heb geen zin. En dat gewoon zeggen.
Door de zure appel heen bijten. Afspraak is nu eenmaal gemaakt.
Ligt helemaal aan m'n stemming. Soms doorbijten - en dan is het vaak toch heel leuk - soms afzeggen.
Ik ben niet echt een afzegger. En als dat wel zo is is dat vaak gewoon met een geldige reden als druk zijn met iets anders.
Ik ben ook erg goed in grieperig worden als ik ergens erg tegenop zie.
Bij het maken van de afspraak voeg ik tegenwoordig meteen een misschien toe...een slag om de arm...want maak ik een afspraak dan kom ik 'm na!
» Een reactie plaatsen