Zondagochtend staan de kinderen eerder op dan wij. Dan kunnen wij nog even blijven liggen. Meestal kijken ze TV of gaan computeren. Mijn zoontje was aan het computeren op de kindercomputer. Doe trouwens nieuwer en sneller is dan mijn computer. En mijn dochter was beneden op mijn computer. Ze gaat dan MSN-nen of surft naar kindersites.

‘Pap, kom eens,’ roept mijn dochter naar boven.

‘Wat is er dan?’

‘De computer doet zo raar.’

Ik ga vlug naar beneden. Vooral als het mijn computer betreft. Wat ik zie is een registerscherm. Sodeju.

‘Wat heb je gedaan?’

‘Ik heb de computer opnieuw gestart.’

‘Ja, dat zie ik,’ zeg ik enigszins wanhopig.

De computer blijft hangen. Elke keer als ik opnieuw start verschijnt het DOS scherm en blijft hangen.

‘Je blijft voorlopig van deze computer af,’ zeg ik geïrriteerd.

Gelukkig ontdekte ik dat ik met F1 de zaak weer aan de praat kreeg. Er was iets met de hardware van de monitor. Vreemd. Mijn zondagmorgen moet iets rustiger beginnen want anders wordt het niets vandaag.

We gingen vroeger niet zo vaak op vakantie. En als we gingen dan bleven we binnen de landsgrenzen. Zo zijn we een keer naar Heerlerheide geweest. Vanuit Den Helder was het een wereldreis. Drie en een half uur reizen met de trein.

We hadden daar een huisje gehuurd bij een camping en café. Eenmaal aangekomen in het Limburgse land moesten we nog een eind lopen. Het was middenzomer en de mussen vielen van het dak. De muziek van de jukebox kwam ons tegemoet. ‘Godskolere,’ riep mijn vader, ‘ík kom hier voor mijn rust.’ We struinden door een soort duingebied. ‘We hadden wel thuis kunnen blijven,’ verzuchtte mijn zusje. Mijn moeder was op een snoepje aan het sabbelen daarbij deed ze haar kunstgebit uit. De camping naderend wilde zij haar kunstgebit weer in doen. ‘Papa,’ riep ze ontzet uit, ‘ik ben mijn gebit kwijt.’

Mijn moeder noemde mijn vader papa en omgekeerd zei mijn vader tegen mijn moeder mama. Ongelofelijk infantiel en ik vond het vreselijk om te horen. ‘Het zat daarnet nog in m’n jaszak,’ zei mijn moeder met een huilerige stem. Ze dook op haar knieën en begon panisch door het duinzand te woelen. We werden gesommeerd om mee te zoeken. En met z’n viertjes doorzochten het zand, het traject wat we zojuist hadden gewandeld.

Ik piste zowat in m’n broek van het lachen, maar we mochten niet lachen van mijn moeder. Uiteindelijk vond mijn zusje na tien minuten het kunstgebit. Het geluid van de camping werd steeds harder en harder. Het kunstgebit werd afgespoeld met een restantje limonade en werd triomfantelijk terug geplaatst. De toon was gezet. Het zou onze mooiste vakantie worden. Behalve voor mijn vader… (wordt vervolgd)

Dit stukje had ik eerder geplaatst onder Flashback. Zonder vervolg. Daarom opnieuw.

Ik heb zo’n bakje staan met allemaal gekleurde briefjes erin. Handig voor aantekeningen. Mijn dochter vindt het ook leuk. Soms schrijft ze briefjes of knutselt ermee. Van de week kwam ze met dit briefje (zie foto, klik voor vergroting). Ik heb ooit een doosje vol geluk gekregen. Keurig opgerold in een doosje met bijbehorend pincet. Het is de bedoeling dat ik elke dag zo’n geluksbriefje eruit haal. En dat als een mantra mij die dag laat vergezellen. Maar hoe treffend was dit kaartje. Kan zij in mijn innerlijk kijken? Of is het puur toeval? Hoe dan ook, het raakte me wel.

Door een logje van hansb werd ik er weer aan herinnerd. Ik ben weer bijna jarig. En elk jaar denkt mijn schoonzus mij blij te maken met asperges. Dat komt zo: na jaren weet je niet meer wat je elkaar moet geven. ‘Ik heb alles al,’ roep ik dan, ‘doe maar iets, verzin maar wat.’

Zo gezegd zo gedaan.

Mijn schoonzus nodigde mij, een paar jaar geleden, uit met de boodschap ‘Ik kook wel een lekker etentje ter ere van jouw verjaardag.’ Het zag er echt geweldig uit. Koken kan ze wel, maar… ik lust geen asperges. Ik gruwel ervan. Ik heb het uit beleefdheid toch naar binnen gewerkt. Maar nu denkt ze dit elk jaar te moeten doen.

Als ik nu zeg dat ik geen asperges lust zegt ze natuurlijk: ‘Hoe kan dat nou, je eet dit al jaren bij mij?’ Hoe kom ik hier toch onderuit. Niet waarschijnlijk. Ik zal tegen heug en meug die asperges naar binnen moeten werken.

Het schijnt dat er veel ‘gerommeld’ wordt en dat er relaties ontstaan op het schoolplein. Mijn vriend en ik, die beiden kinderen op dezelfde school hebben, bespraken dat in de auto.

‘Er wordt veel gerommeld op het schoolplein.’

‘Hoe bedoel je?’ Vraag ik onnozel.

‘Nou, dat er relaties op het schoolplein ontstaan.’

‘Daar merk ik nou helemaal niets van. Ik las wel in het boek ‘Godin van de jacht’ van Heleen van Royen, dat er vrouwen zijn die het sperma nog tussen de benen hebben als ze op het schoolplein staan.’

‘Ik doe toch iets verkeerd,’ verzucht mijn vriend.

Hoe staat het met uw uitspattingen?

Mijn dochter (7) rijdt meestal op Jacky. Jacky is haar favoriete paard. Ze surft naar de manege en drukt de foto’s van Jacky af en hangt die boven haar bed. Nu moest zij haar F3 dressuur gaan doen. Een paar weken van te voren spreekt ze af op welke paard ze gaat rijden. Dit keer dacht ze dat het wel leuk zou zijn om die eens op Medusa te doen. Het oefenen met Medusa ging goed, maar de dressuur ging fout. Medussa ging er van door en wilde bijna niet meer stoppen. De dressuur werd afgebroken. Teleurstelling en verdriet alom. Toen ze terug ging naar de stallen wilde ze even bij Jacky kijken. Maar de stal was leeg. Ze vroeg aan de beheerder:

‘Waar is Jacky?’

‘Die is naar de slager.’

Dit was te erg. Haar favoriete paard was naar de slager gebracht en was dood. Ze heeft de hele terugweg, al fietsend, gehuild. ’s Avonds in bed zei ze tegen mijn lief:

‘Als ik voor Jacky had gekozen had-ie misschien nog geleefd,’ zei ze snikkend, ‘en ik eet nooit meer paardenworst.’

Mijn moeder had nooit de deur van het toilet op slot. Ik vond dat soms storend, want ik wilde haar niet zo zien. Ze riep dan wel:

‘Doe die deur dicht, en snel een beetje.’

Dat gaf mij een schuldgevoel. Terwijl het haar eigen schuld was. Zij laat toch die deur openstaan? Ook de moeder van een vriendje trof ik een keer aan met de broek op haar enkels. Ook boos natuurlijk. Wat is dat toch dat mensen de WC deur niet op slot doen?

Hoe zit dat bij u?